Blogs Archieven

Projectafsluiting ‘RaapWaardeloos’ Statiegeld Nederland Verpact Zero Waste Apeldoorn

Waardeloos? Niet voor onze ZAPpers!

11 oktober 2026/0 Reacties/in Blogs/door Zero Waste Apeldoorn

Verslag: Door Michel

Waardeloos? Niet voor onze ZAPpers!

Meer dan 10.000 RaapWaardeloos-items geraapt en geregistreerd

Een gedeukt blikje, een platgetrapt flesje, een beschadigde statiegeldverpakking die niet meer door de automaat wordt geaccepteerd of een geïmporteerd blikje zonder statiegeldlogo. Voor het statiegeldsysteem misschien waardeloos, maar voor onze leefomgeving zeker niet! Daarom gingen vanaf 1 juni enthousiaste ZAPpers in Apeldoorn vier maanden lang aan de slag met “Project RaapWaardeloos”.

Op 8 oktober 2026 vierden we de feestelijke afsluiting van dit initiatief van Stichting Zero Waste Apeldoorn in samenwerking met Statiegeld Nederland. Tijdens deze bijeenkomst deelden we de resultaten en ervaringen, bespraken we de inzichten uit het project en gingen we met Statiegeld Nederland, onderdeel van Verpact, in gesprek over de huidige statiegeldinzameling en mogelijke verbeteringen van het statiegeldsysteem.

_{(De tekst gaat verder onder de foto)}

blog Project RaapWaardeloos Zero Waste Apeldoorn

Meer dan 10.000 keer raak!

De resultaten mogen er zijn: 17 deelnemers hebben in vier maanden tijd samen meer dan 10.000 RaapWaardeloos-items geraapt en geregistreerd!

Uitgaande van gemiddeld één gevonden item per kilometer (een flink aantal deelnemers hield ook gedetailleerd de vindplaatsen en gelopen afstand bij) vertegenwoordigt dat ongeveer 10.000 kilometer aan plandelen, ploggen en plietsen. Wat een prestatie van deze vrijwilligers die zich al jaren met hart en ziel inzetten voor een schoner Apeldoorn!

De verzamelde gegevens leveren interessante inzichten op. Zo bestond maar liefst 35% van de vondsten uit energiedrankverpakkingen. Ook de vindplaatsen vielen op: volgens de categorie-indeling van Rijkswaterstaat werd bijna 50% van de items op industrieterreinen gevonden. Dat leek aanvankelijk opmerkelijk, maar de aanwezige ZAPpers konden dit beeld nuanceren. Veel vondsten lijken namelijk samen te hangen met hangplekken.

Dit roept belangrijke vragen op. Waar ontstaat het zwerfafval precies? Welk gedrag speelt een rol? Sluit de categorie-indeling van Rijkswaterstaat voldoende aan bij de praktijk? En vooral: hoe voorkomen we dat verpakkingen als zwerfafval eindigen en uiteindelijk RaapWaardeloos worden?

🏆 ZAPper Stephan: 3.250 items in vier maanden!

Een bijzondere vermelding verdient Stephan, die in slechts vier maanden tijd maar liefst 3.250 items heeft geraapt en geregistreerd. Een uitzonderlijke bijdrage! Als extra blijk van waardering ontving hij een aanvullende beloning bovenop de reguliere duurzame waardebon van € 15,- die iedere deelnemer kreeg. Natuurlijk draait ZAPpen niet om wie de meeste items vindt, maar deze indrukwekkende inzet verdient absoluut een extra waardering.

_{(De tekst gaat verder onder de foto’s)}

Nieuwe ontwikkelingen bij Statiegeld Nederland en Verpact

Tijdens de eindpresentatie deelden Statiegeld Nederland / Verpact verschillende ontwikkelingen op het gebied van statiegeldinzameling. Zo kwamen statiegelddonatie, inzamelacties bij sportverenigingen, nieuwe bulkmachines op stations en een pilot met een statiegeldmachine gekoppeld aan een ondergrondse container aan bod. De aankomende actie rond sportverenigingen riep bij ons herkenning op. De aanpak doet sterk denken aan het vroegere project “Heel Apeldoorn Rein” van de gemeente Apeldoorn. Toen konden in het statiegeldloze tijdperk de flesjes en blikjes gedoneerd worden aan de vereniging, die ze vervolgens voor 5ct per stuk kon inleveren bij de gemeente.

De nieuwe voorzieningen bieden kansen om statiegeldverpakkingen toegankelijker in te zamelen. Toch blijft een belangrijk probleem bestaan: wat doen we met verpakkingen die beschadigd raken en niet meer door de gebruikelijke automaten worden geaccepteerd?

Precies dat probleem heeft Project RaapWaardeloos zichtbaar gemaakt. Ook als een verpakking geen statiegeld meer oplevert, blijft ze onze leefomgeving vervuilen.

Een duurzame beloning vraagt om creativiteit

We wilden onze vrijwilligers uiteraard op een duurzame manier belonen voor hun inzet. Daarbij liepen we tegen een typisch Apeldoorns probleem aan: een breed inzetbare, lokale duurzame waardebon blijkt nog niet beschikbaar te zijn.

Daarom bedachten we een creatieve oplossing: de ‘waardebon voor een waardebon’. Deelnemers kunnen daarmee zelf een waardebon kiezen van onder andere Retulp, Dille & Kamille, Happy Soaps, Dorcas, RataPlan, Foenix of een andere duurzame Apeldoornse ondernemer zoals Het Kaaslokaal of ProLokaal.

Zo spreken we niet alleen onze waardering uit voor de vrijwilligers, maar ondersteunen we ook lokale ondernemers die werk maken van duurzaamheid. Een breed inzetbare Apeldoornse duurzame waardebon zou daarbij een mooie volgende stap zijn!

Wat gebeurt er met onze inzichten?

Natuurlijk vormen de ruim 10.000 geregistreerde items geen blauwdruk voor heel Nederland. Toch geven de resultaten een duidelijk signaal af. Tijdens de open discussie met Statiegeld Nederland en Verpact stond daarom vooral één vraag centraal: wat gebeurt er met deze gegevens en welke concrete vervolgstappen volgen hieruit?

De aantallen beschadigde statiegeldverpakkingen zijn aanzienlijk en ook verpakkingen zonder statiegeld lijken toe te nemen. Dat vraagt om actie. Een actieve inzameling van RaapWaardeloos-items is door risico’s op fraude, mogelijke machineschade en hoge verwerkingskosten echter niet vanzelfsprekend.

Daarnaast liggen er kansen om de communicatie richting specifieke doelgroepen te verbeteren. De resultaten zullen bestaande inzichten mogelijk vooral bevestigen. Ook uitbreiding van de inlevermogelijkheden biedt perspectief. Met name bulkmachines laten zien dat grote hoeveelheden verpakkingen efficiënt kunnen worden ingezameld.

Onze oproep aan Statiegeld Nederland en Verpact is dan ook duidelijk: benut onze inzichten en blijf met vrijwillige zwerfafvalrapers (de kennishouders) in gesprek. Want opruimen is waardevol, maar voorkomen dat verpakkingen op straat belanden is uiteindelijk nog beter.

Samen werken aan structurele oplossingen

Vrijwilligers kunnen problemen zichtbaar maken, maar structurele oplossingen vragen om samenwerking tussen inwoners, gemeenten, producenten en inzamelorganisaties. Betere inzamelmogelijkheden en toegankelijke voorzieningen kunnen helpen. Uiteindelijk willen we vooral voorkomen dat statiegeldverpakkingen überhaupt als zwerfafval eindigen.

Dank aan alle ZAPpers voor jullie tijd, energie en betrokkenheid. Of je nu tientallen of duizenden items hebt gevonden: iedere bijdrage telt! Ook bedanken we Statiegeld Nederland en Verpact voor hun bijdragen aan de eindpresentatie en de waardevolle uitwisseling van kennis en ideeën.

Meer dan 10.000 items geraapt. Ongeveer 10.000 kilometer aan inzet. En een schat aan informatie over een probleem dat we niet langer over het hoofd mogen zien.

Waardeloos? Zeker niet! Iedere vondst draagt bij aan schonere straten, betere inzichten en nieuwe mogelijkheden voor oplossingen.

Kleine stapjes – grote impact!

Zie ook

Nieuw XXL statiegeld-inleverpunt bij Winkelcentrum Anklaar
Nieuwe statiegeldautomaat bij winkelcentrum De Eglantier – grote hoeveelheden statiegeldverpakkingen (excl. glas) in één keer inleveren
Nieuwe bulkmachine voor statiegeld bij Intratuin Apeldoorn – (bulkmachine)
Maak je buurt ‘afvalblij’ met de Doneerring – geef statiegeldverpakkingen een tweede kans en help zwerfafval voorkomen.
Innovatieve pilot moet statiegeld inleveren nóg makkelijker maken! – ontdek de pilot met handmatige statiegeldinname in Apeldoorn.

Don’t judge a book by its cover

29 september 2026/0 Reacties/in Blogs/door Zero Waste Apeldoorn

Blog: Door Tiphaine

Oftewel: laat je niet misleiden door de buitenkant, kijk naar de inhoud

Oh yes, yes, yes! Na weer vele weken hard werken is onze vernieuwde Slimme Feestdagen Gids er! Ons vierde magazine van dit jaar, waarmee we ons Zero Waste Jaar met de herfst en de feestdagen feestelijk afsluiten.

Slimme Feestdagen Gids 2026 Zero Waste Apeldoorn Omslag voorkant

De gids is nu al online te bekijken en vanaf 1 oktober ligt hij bij de bekende uitdeelpunten, gedrukt op boomvrij papier.

En dit keer hebben we maar liefst 1000 exemplaren laten drukken. Onze magazines krijgen steeds meer bekendheid en daarmee ook steeds meer lezers. Naast de vele mensen die onze magazines online lezen, zijn er ook veel liefhebbers van de papieren versie. Mensen die het fijn vinden om een magazine echt vast te houden, door te bladeren en af en toe weer uit de kast te pakken.

Dus toen dat ene berichtje in onze inbox verscheen… Pling. “Je bestelling is onderweg.” …kun je je voorstellen hoe enthousiast we waren. Een beetje zoals kinderen die aftellen tot Sinterklaas: wanneer komt het nou?!

En toen was het zover. De grote DHL-truck kwam eraan. Een pallet vol dozen. Met daarin… ONZE GIDSEN! Yippie! 🥳

Eerste doos open en natuurlijk meteen het eerste exemplaar oppakken. Maar… KAK! (Pardon my French.)

Slimme Feestdagen gids 2026 unboxing blog

Wat staat daar op de cover?!

Een reuze ‘vlek’. Een toegevoegd vakje dat in het ontwerp eigenlijk op de achtergrond had moeten staan, maar op de printversie duidelijk aan de verkeerde kant staat, waardoor het als extra laag (?!) werd gedrukt, met als resultaat een fors kleurverschil.

Yak! Lelijk. 😖

“Huh?! Hoe hebben we dit gemist bij de vele checks?” was meteen onze reactie. Meteen het drukbestand erbij gehaald. Nou… Op het scherm was het verschil met het blote oog simpelweg niet te zien! Deze laag is gewoon ‘doorzichtig’. En omdat we juist proberen zo min mogelijk onnodig te printen, gaan we natuurlijk niet voor iedere controle een stapel proefafdrukken maken. Dus logischerwijs: gemist. Wat op het scherm onzichtbaar is… valt gewoon niet op! 🙃

En toch staat het er op de printversie. Yup… Op alle 1000 exemplaren!
Balen dus.

Het enthousiasme van het ontvangen van de gidsen en het vooruitzicht om ze straks trots te verspreiden, zakte even in als een soufflé uit de oven.
Door één schoonheidsfoutje.

Totdat we de gids gingen lezen

Want ja… Toegegeven, eigenlijk is en blijft het gewoon een hartstikke mooi magazine. Met waardevolle informatie. Handige, concrete tips. Inspiratie voor een duurzame herfst en slimme feestdagen.

Een gids waar we wekenlang met veel plezier aan hebben gewerkt en die wekenlang inspiratie zal opleveren bij onze lezers.

En toen dachten we: Wat boeit die ene vlek nou eigenlijk?

Is de informatie ineens minder waardevol omdat er iets niet helemaal klopt aan de cover? Nee.

En daarmee kwamen we eigenlijk bij een veel grotere vraag terecht.

Wat doe je als iets niet perfect is?

Je zou natuurlijk opnieuw kunnen beginnen… 1000 exemplaren afschrijven. Een nieuwe bestelling plaatsen. En ervoor zorgen dat de gids er deze keer precies uitziet zoals bedoeld.

Maar… wat gebeurt er dan met die eerste 1000 exemplaren? Recyclen? Dat klinkt misschien als een nette oplossing. Papier kan immers opnieuw worden verwerkt. Maar ook gerecycled papier ontstaat niet zomaar. Voor het maken, bedrukken, verpakken en vervoeren van deze gidsen zijn grondstoffen, energie en arbeid gebruikt.

Die hele keten opnieuw doorlopen vanwege één lelijke plek op de cover? Dat vinden wij pas echt verspilling.

We moesten denken aan een bezoek dat we tijdens een eerdere Zero Waste Week brachten aan afvalverwerker Van Gerrevink. Daar zagen we tot onze schrik enorme hoeveelheden ‘oud’ papier liggen, met daartussen ook duizenden gloednieuwe producten: agenda’s, kalenders, notitieboeken en andere papieren producten.

Waarom lagen die daar?

Productiefout. Typefoutje. Niet perfect.

Dat antwoord bleef hangen.
Want wanneer zijn we eigenlijk gaan accepteren dat iets wat nog prima bruikbaar is, afval wordt zodra het er niet perfect uitziet?

Liever imperfect dan verspild

Dus nee. Wij gaan onze 1000 gidsen niet weggooien vanwege een foutje op de cover. We gaan ze ook niet opnieuw laten drukken om een schoonheidsfout te verbergen. En we gaan er ook niet massaal stickertjes overheen of ernaast plakken.

Dat had gekund, natuurlijk. Met een stukje washi tape of een papieren sticker. Met een QR-code die verwijst naar dit artikel met uitleg over ‘de vlek’. Maar ook daarvoor moeten weer materialen worden geproduceerd, bedrukt, verpakt en vervoerd.

Want is dat eigenlijk echt nodig? Wij denken van niet.

En we zeggen immers zelf zo vaak: “We don’t need a handful of people doing zero waste perfectly. We need millions of people doing it imperfectly.”

Dan moeten we dat natuurlijk ook zelf naleven.

Perfect zijn we namelijk ook niet. En eerlijk? Dat willen we ook helemaal niet zijn.
We maken fouten. We leren ervan. We lossen op wat echt opgelost moet worden en accepteren wat prima kan blijven zoals het is.

Deze keer is dat een klein foutje op de cover.

De onzichtbare les

En eigenlijk is het ook wel grappig, of een beetje ironisch.

We schrijven regelmatig over de Verborgen Impact van spullen. Over alles wat achter een product schuilgaat en wat je op het eerste gezicht niet ziet: grondstoffen, energie, productie, transport en verpakking.

En nu krijgen we zelf een lesje in de onzichtbare lagen van een digitaal ontwerp, met ook een verborgen impact! 😅

OK. Check! Die vergeten we nooit meer.

Maar tegelijkertijd heeft deze fout ons ook weer iets anders geleerd: niet alles hoeft perfect. Soms is het duurzamer om een imperfectie gewoon te accepteren.

Dus… oordeel niet op de kaft

Want deze nieuwe uitgave van de Slimme Feestdagen Gids heeft misschien niet de perfecte cover… Maar de inhoud? Daar zijn we nog steeds hartstikke trots op!
En dus gaan we ze vanaf 1 oktober gewoon uitdelen. Met volle overtuiging. Met die ene ‘vlek’ pontificaal op de voorkant.
Zo al te vinden op de leestafel (of leesmuur 🙂 ) bij Sanadens Praktijk voor tandheelkunde*:

Pak die gids. Blader erin. Lees, ontdek, leer en laat je inspireren voor een duurzame herfst en slimme feestdagen.🎄

Bekijk de Slimme Feestdagen Gids online

👉 De Slimme Feestdagen Gids is vanaf 1 oktober gratis verkrijgbaar bij onze bekende uitdeelpunten:
– Foenix winkels (Aruba 4 & Vlijtseweg 136)
– Het Energiepunt (Paslaan 1)
– Gemeentewerf Zuid (Aruba 4)
– Het Kaaslolaal (Deventerstraat 4)
– Impact Plek (Vlijtseweg 130)

_{(nieuwe uitdeelpunten volgen binnenkort)}

*De Slimme Feestdagen Gids ook in jouw praktijk of horecazaak op de leestafel of leesmuur? Stuur ons een mailtje: info@zerowasteapeldoorn.nl

Doneer je haar! Van lange lokken naar een mooi doel

26 augustus 2026/0 Reacties/in Blogs/door Zero Waste Apeldoorn

Blog: Door Tiphaine

Doneer je haar! Van lange lokken naar een mooi doel 💚✂️

Mijn haar groeit. Dus waarom zou ik het niet laten groeien voor iemand anders?

Ik heb zo’n herkenbare haarcyclus…. Denk ik. 😉

“Ik ga mijn haar lekker lang laten groeien!” beslis ik telkens weer… Want lang haar is leuk. Je kunt eindeloos variëren: van vlechten en knotten tot losse golven of lekker opgestoken. Leu-euk!
Nou ja… Tot mijn haar ergens over mijn schouders komt. Dan ben ik er ineens helemaal klaar mee. De lengte. De warmte. Het verzorgen. En ja, zelfs als je – net als ik – eigenlijk niet veel meer gebruikt dan een shampoo- en conditionerbar, is lang haar gewoon… veel haar.

Dus laat ik het weer kort knippen.

En vervolgens begint het hele verhaal opnieuw. Want eigenlijk vind ik lang haar toch mooier. En bovendien heb ik ook niet zo’n zin om iedere paar maanden naar de kapper te gaan.

Kortom: kort → lang → “waarom doe ik dit mezelf aan?” → kort → lang.

Je kent het misschien wel. 😄

Maar deze keer besloot ik het anders te doen.

Van haargroei naar haardonatie

Toen mijn vader vorig jaar ernstig ziek werd, veranderde er een heleboel.

Hij kreeg lymfoom en moest zes chemokuren en immunotherapie ondergaan. Kort na de start van de behandeling verloor hij zijn haar. Een bekende en zichtbare bijwerking van chemotherapie.

Gelukkig kon mijn vader daar zelf redelijk nuchter mee omgaan. En kaal zijn is voor een man vaak minder opvallend dan voor een vrouw of kind.

Maar juist dat zette mij aan het denken.

Voor iemand die door ziekte of een behandeling haar haar verliest, kan dat namelijk best een grote impact hebben. Je hebt al genoeg aan je hoofd (no pun intended) en krijgt er opeens ook nog een verandering van je uiterlijk bij. Voor sommige mensen kan een haarwerk dan veel betekenen: niet alleen praktisch, maar ook voor zelfvertrouwen en hoe je jezelf ziet.

En echte-haarwerken zijn bovendien niet voor iedereen zomaar betaalbaar. In Nederland wordt een haarwerk bij medische kaalheid onder voorwaarden vanuit de basisverzekering vergoed, maar in 2026 is de maximale vergoeding €497,50. De rest kan voor eigen rekening komen; een aanvullende verzekering kan soms extra vergoeden.

Toen dacht ik: “Als ik mijn haar toch steeds van kort naar lang laat groeien… waarom zou ik het dan niet voor een mooi doel laten groeien?“

Dus: ik laat het groeien!

En daarmee was mijn nieuwe plan geboren. Ik laat mijn haar groeien totdat het lang genoeg is om te doneren. Daarna gaat er een flinke vlecht af en begint het groeien gewoon weer opnieuw.

Kort → lang → doneren → kort → lang → doneren.

Zo vaak als het kan. Een soort persoonlijke haarcyclus, maar dan met een extra bestemming voor mijn lokken. Want haar dat anders uiteindelijk gewoon bij het restafval zou belanden, kan worden gebruikt om een haarwerk van te maken voor iemand die het echt nodig heeft.

Win-win-win.

Een nieuw kapsel voor mij, een waardevolle grondstof voor een ander én minder verspilling.
Dat is voor mij ook waar zero waste over gaat: kijken wat je al hebt en bedenken hoe je het opnieuw waardevol kunt inzetten.

En toen was het eindelijk zover…

Na een hééééél lange periode wachten was het deze week eindelijk zover. Mijn haar was lang genoeg!

Of mijn haar op mijn 47e inderdaad nog netjes ongeveer een centimeter per maand groeit, heb ik eerlijk gezegd niet bijgehouden. Maar langzaam ging het wel. En geloof me: haar dat net over je schouders valt en haar dat bijna tot het midden van je rug komt, is een behoorlijk verschil. Zeker tijdens deze warme zomer!

Toch vond ik het deze keer helemaal niet erg om die lengte weer kwijt te raken. Want mijn kleine ongemak is natuurlijk niets vergeleken met wat iemand kan meemaken die door ziekte of een behandeling haar haar verliest.

Dus daar ging mijn vlecht. 30 centimeter haar!
En ik mocht vandaag mijn haardonatie doen bij M & J Kappers in Apeldoorn.

_{(De tekst gaat verder onder de foto’s)}

Haardonatie bij M & J Kappers

Ik had van deze kapsalon gehoord via Leontien, die vorige maand ook haar haar liet doneren en daarna naar huis ging met een prachtige nieuwe coupe van M & J Kappers.

Dat maakte de keuze makkelijk.

M & J staat voor Marian en Jacqueline. De kapsalon zit aan de Stadskade in Apeldoorn. Marian zit inmiddels 25 jaar in het kappersvak en heeft sinds 2021 haar eigen kapsalon. Jacqueline houdt zich bezig met het zakelijke deel en – niet onbelangrijk 😉 – zorgt ook voor de heerlijke koffie.

M & J Kappers is aangesloten bij de Nederlandse Haarstichting en knipt haar dat wordt gedoneerd. Bij M & J betaal je voor de knipbeurt en ontvang je als waardering een haarverzorgingsproduct.

Een fijne plek dus om mijn lange lokken eindelijk los te laten.

Heb jij ook haar dat maar blijft groeien? Of ben je eigenlijk al een tijdje toe aan een korter kapsel?

Zelf je haar doneren? Dit kan!

Dan kun je er natuurlijk voor kiezen om je haar te doneren.

De Nederlandse Haarstichting maakt van haardonaties haarwerken voor onder meer financieel minderbedeelde vrouwen met borstkanker. De stichting helpt jaarlijks meer dan 1.000 mensen met een kosteloos haarwerk.

Voor donatie aan de Nederlandse Haarstichting gelden onder andere deze voorwaarden:

✂️ de vlecht of staart is minimaal 30 cm lang;
💦 het haar is schoon en droog;
🪢 het haar wordt vóór het afknippen in een staart of vlecht gebonden;
💚 het haar is in goede conditie en niet ernstig beschadigd;
🌈 natuurlijke haarkleuren zijn welkom en ook geverfd haar in een natuurlijke kleur kan worden gedoneerd;
🩶 grijs haar is óók welkom – daar zijn juist relatief weinig donaties van.

Heb je toevallig nog een oude afgeknipte vlecht ergens in een laatje liggen? Ook die kan nog waardevol zijn, zolang het haar nog in goede conditie is. Haar vergaat immers niet zomaar. 😉

De Nederlandse Haarstichting heeft op haar website een handige zoekfunctie waarmee je een aangesloten kapper bij jou in de buurt kunt vinden.

Vind een kapper voor haardonatie – Nederlandse Haarstichting

Ook Stichting Haarwensen is een optie

Wil je je haar liever doneren voor kinderen? Kijk dan ook eens bij Stichting Haarwensen.

Deze stichting schenkt haarwerken aan kinderen die door ziekte of een behandeling hun haar zijn verloren. Inmiddels zijn al 2.528 kinderen blij gemaakt met een haarwerk.

Let wel op: de voorwaarden verschillen per organisatie. Stichting Haarwensen vraagt momenteel om een haardonatie van minimaal 35 cm, terwijl de Nederlandse Haarstichting minimaal 30 cm hanteert. Kijk daarom altijd even op de website van de organisatie waaraan je wilt doneren voordat je naar de kapper gaat.

Stichting Haarwensen – haar doneren

En nu?

Nu heb ik dus weer een kort kapsel. En begint het hele proces opnieuw!
Kort → lang → 30 cm → doneren → kort → lang…

Ik ben benieuwd hoe vaak ik deze cyclus kan herhalen. Misschien is dit wel mijn nieuwe haartraditie. Want als mijn haar dan toch blijft groeien, kan het maar beter ergens terechtkomen waar iemand er écht iets aan heeft.

Dus: heb jij lang haar en denk je erover om het kort te knippen?

Gooi die lange lokken dan niet zomaar weg.

Doneer je haar. 💚

Een klein stukje van jezelf kan voor iemand anders ontzettend veel betekenen.
En dát is toch een mooie reden om je haar nog een tijdje te laten groeien.

Meer informatie over haardonatie – Nederlandse Haarstichting

Van kapotte ring naar een nieuw verhaal – op bezoek bij Atelier Joy

25 juli 2026/0 Reacties/in Blogs/door Zero Waste Apeldoorn

Blog: Door Tiphaine

Van kapotte ring naar een nieuw verhaal – op bezoek bij Atelier Joy

Op 1 augustus (2026) zijn mijn man en ik 25 jaar getrouwd. Een mooi moment om eindelijk iets te doen met een ring die al ruim twaalf jaar in een laatje lag.

Die ring kreeg ik toen we 12,5 jaar getrouwd waren. Geen exclusief juweel, maar wat bij mij past: een tweedehands eenvoudige gouden ring, subtiel uitgevoerd met twee kleine steentjes als knipoog naar mijn verlovingsring.

Helaas bleek de dunne ring best fragiel te zijn. Omdat ik mijn sieraden eigenlijk altijd draag – tijdens het tuinieren, sporten en alle dagelijkse bezigheden – brak hij al na enkele maanden.

Gelukkig ben ik niet bijgelovig. De ring ging stuk, maar ons huwelijk niet. 😅 Inmiddels zijn we gewoon nóg eens 12,5 jaar verder. 🩷

Voor onze zilveren bruiloft leek het me daarom tijd om de ring eindelijk te laten repareren.

_{(De tekst gaat verder onder de foto’s)}

Meer dan een goudsmid

Atelier Joy in Apeldoorn had ik al langer op het oog. Natuurlijk had ik mijn ring ook bij een willekeurige juwelier kunnen laten herstellen, maar ik was nieuwsgierig geworden naar het werk van goudsmid en ontwerper Joyce.

Al bij binnenkomst voelt Atelier Joy anders dan een traditionele juwelierszaak. Geen uitbundige vitrines vol sieraden, maar een rustige, warme werkruimte waar vakmanschap centraal staat. Aan de grote tafel is alle ruimte voor een goed gesprek. Op de muur hangen foto’s van afgeronde opdrachten, elk met een eigen verhaal.

Dat blijkt precies de kern van Joyce’s werk.

“Voor mij is een juweel nooit zomaar een sieraad. Het is een persoonlijk verhaal, vormgegeven in metaal en edelsteen. Als goudsmid werk ik met aandacht en ambacht, luister ik naar wat echt belangrijk is en vertaal dat in een uniek ontwerp. Iets blijvends om te dragen, te koesteren en door te geven.”

En dat merk je meteen.

Oude sieraden, nieuwe herinneringen

Wanneer Joyce vertelt over haar werk, blijkt dat ze verrassend weinig met nieuw materiaal werkt.

Veel van haar opdrachten beginnen met een doosje vol herinneringen: een ring van opa, een ketting van oma, een oorbel waarvan de andere kwijt is geraakt of een sieraad van een dierbare die is overleden.

Vaak zijn die sieraden niet meer draagbaar of passen ze niet meer bij de eigenaar van nu. Maar de emotionele waarde is gebleven.

Juist dát vindt Joyce het mooiste aan haar vak: bestaande materialen verwerken tot een nieuw sieraad dat weer jarenlang gedragen wordt, zonder dat het oorspronkelijke verhaal verloren gaat.

Dat past eigenlijk perfect bij zero waste. Niet wegleggen of vervangen, maar behouden wat waarde heeft en er iets nieuws van maken.

Zelfs goud krijgt een tweede leven

Ook tijdens de reparatie van mijn eigen ring kwam duurzaamheid al snel ter sprake.

Joyce vertelde dat ze vrijwel nooit met nieuw gewonnen goud werkt. Wanneer er goud nodig is voor een reparatie of een nieuw ontwerp, gebruikt ze tweedehands goud, oftewel gerecycled goud: snippers goud afkomstig uit oude sieraden, die zijn omgesmolten en gezuiverd.

Eigenlijk heel logisch.

We zijn gewend om na te denken over het recyclen van glas, papier of plastic, maar goud is óók een grondstof die uitstekend opnieuw gebruikt kan worden. Zo krijgt bestaand materiaal steeds weer een nieuw leven.

Tijdens ons gesprek ontdekte ik bovendien iets waar ik nooit eerder bij had stilgestaan. Destijds koos ik voor mijn 12,5-jaar-getrouwd-ring bewust voor zirkonia in plaats van natuurlijke diamant, omdat dat voor mijn gevoel duurzamer was.
Joyce vertelde dat er tegenwoordig verschillende keuzes zijn. Zo werkt ze met fairtrade natuurlijke diamanten, waarbij veel aandacht is voor eerlijke arbeidsomstandigheden en een transparante herkomst. Daarnaast zijn er labdiamanten: diamanten die onder gecontroleerde omstandigheden worden gemaakt en dezelfde eigenschappen hebben als natuurlijke diamant. Zo kunnen klanten samen met Joyce kiezen voor de optie die het beste bij hun past.

En mooi om te zien dat er binnen de sieradenwereld steeds meer bewuste en verantwoorde keuzes mogelijk zijn.

Van reparatie naar nieuw ontwerp

Maar terug naar de oorspronkelijke vraag: kan de ring nog gerepareerd worden?

Het antwoord was volmondig: ja!

Er waren zelfs verschillende opties:

een eenvoudige (en voordelige) reparatie: de ring weer aan elkaar hechten, met wel het risico dat hij op den duur opnieuw zou breken;
of een grotere reparatie, waarbij de onderste helft van de ring wordt vervangen om het geheel te verstevigen en de kans op een nieuwe breuk veel kleiner te maken.

Maar vervolgens stelde Joyce een veel interessantere vraag:

“Hoe gehecht ben je eigenlijk aan dit ontwerp?”

Daar had ik eerlijk gezegd nog niet over nagedacht. De ring was vooral symbolisch. Ik vond hem mooi, maar het ontwerp zelf had geen bijzondere betekenis.

En ineens ontstond er een veel leuker idee. Waarom alleen repareren als je er ook iets nóg mooiers van kunt maken? Een geüpcyclede ring, met een tweede leven.

Een ring waarin het goud van de oude ring terugkomt, maar die beter past bij het moment van nu: 25 jaar getrouwd.

Eenmaal thuis vertelde ik mijn man over het mooie gesprek met Joyce. Hij was meteen zeer enthousiast en al snel begonnen de ideeën vanzelf te komen:

mijn man heeft nog een gouden ketting met hanger die hij nooit draagt. Zou dat goud ook verwerkt kunnen worden in de nieuwe ring?
en 25 jaar huwelijk staat natuurlijk voor zilver. Misschien kan dat op een subtiele manier terugkomen in het ontwerp?

Juist dát maakt maatwerk zo bijzonder. Je koopt niet zomaar een sieraad uit een vitrinekast, maar maakt samen iets dat echt jouw verhaal vertelt.

En dat verhaal draag je vervolgens elke dag met je mee.

Wordt vervolgd…

Inmiddels is de eerste stap gezet. Mijn kapotte ring krijgt geen ‘gewone’ reparatie. Mijn man en ik kiezen voor een compleet nieuw hoofdstuk: onze nieuwe ring.

Hoe het uiteindelijke ontwerp eruit gaat zien? Dat laten we over een paar maanden zien.

Volg Zero Waste Apeldoorn op Instagram om het eindresultaat niet te missen. Ben je nieuwsgierig naar het prachtige werk van Joyce? Neem dan ook eens een kijkje bij Atelier Joy op Instagram. Haar sieraden bewijzen dat de mooiste ontwerpen soms beginnen met iets dat al een leven achter zich heeft.

En hoppa… 54 platte blikjes!

29 juni 2026/0 Reacties/in Blogs/door Zero Waste Apeldoorn

Gastblog: Door Anja

En hoppa… 54 platte blikjes!

Platte blikjes: een verborgen vorm van zwerfafval

Al langere tijd erger ik me aan de platte blikjes. Ze zijn (een van de vele soorten) zwerfafval dat je op straat tegenkomt. Bovendien is er statiegeld voor betaald, dat niemand terug kan ontvangen bij inleveren. De blikjesautomaten zijn onverbiddelijk…

RaapWaardeloos: ook platte blikjes tellen mee

Gelukkig is Zero Waste Apeldoorn (in samenwerking met Statiegeld Nederland) gestart met Project RaapWaardeloos. De opgeraapte beschadigde, gedeukte of platte blikjes en PET-flesjes* worden verzameld in een speciale container. Zo krijgen we wat meer inzicht in de aantallen die eerder in het niets verdwenen.

Ogen open tijdens iedere fietsrit

Inmiddels heb ik ruim twee maanden platte blikjes verzameld. Terwijl ik eerder soms afstapte voor een rondzwervend blikje dat nog ingeleverd kon worden, stap ik nu af voor elk plat blikje dat mijn rondspeurende ogen zien. Even afremmen en hup…in de fietstas ermee. Het registratieformulier telt wel 15 verschillende plekken waar je platte blikjes en PET-flesjes zou kunnen vinden, zoals bedrijventerrein, waterwegen en buurtwinkelgebieden. Maar mijn dagelijkse fietsritten gaan meestal langs doorgaande straten in Apeldoorn, dus de categorie ‘ontsluitingswegen’ heb ik steevast ingevuld.

De oogst: 54 blikjes

Van mijn 54 blikjes waren er 13 van RedBull en 12 van Slammer Energy. Niet verrassend eigenlijk. Verder 7x Lipton, 5x Coca Cola, 5x Fanta, 2x bier en 10x van diverse andere merken. Met de app Da’s zo gefietst! (ken je die al?) hou ik fietskilometers bij, en krijg ik sneller groen bij fietsverkeerslichten. Deze app vertelt me: bijna 600 kilometer en 188 keer SnellerGroen in een maand tijd. En dat allemaal in Apeldoorn.

Op naar de volgende lading

Natuurlijk wordt er thuis geklaagd over die waardeloze blikjes. Maar ik verzamel ze in een vrolijke Micky Mouse-tas (ook gevonden uiteraard) in de schuur. En nu de inhoud van het volle tasje ingeleverd is bij de speciale container in Woudhuis**, begin ik vrolijk opnieuw. Ben benieuwd wat onze verzamelde informatie oplevert.

Anja Straathof

*Voor het project RaapWaardeloos kun je naast gedeukte, platte of beschadigde blikjes en PET-flesjes ook flesjes zonder etiket en blikjes met Duits statiegeld inzamelen.

**In Apeldoorn doen een aantal ZAPpers mee aan het project RaapWaardeloos. De volledige ‘buit’ wordt verzameld in een speciale container (achter slot en grendel) bij Impact Plek, de thuisbasis van Stichting Zero Waste Apeldoorn.

Ontvang je graag meer informatie over Project RaapWaardeloos? Stuur ons een mailtje: info@zerowasteapeldoorn.nl

Van mysterieuze dump naar creatieve schatkamer!

4 mei 2026/0 Reacties/in Blogs/door Zero Waste Apeldoorn

Blog: Door Tiphaine

Van mysterieuze dump naar creatieve schatkamer!

Een mysterieuze vondst tijdens de plogrun

Tijdens de Mei Plogrun gebeurde er iets bijzonders. Verstopt achter de Dekamarkt, aan de Kanaal Noord kant, spotten we een gele tas. Niets bijzonders, zou je denken… tot we dichterbij kwamen.
Wat bleek? Niet één tas, maar een hele verzameling aan spullen. Kapot, vies, oud — door elkaar gegooid.

“Het lijken wel restanten van een kleedjesmarkt…”
“Of rechtstreeks van oma’s zolder!”
“Maar wacht… sommige dingen zijn best modern?”
“En eh… ruikt dit nou een beetje verbrand?”

Kortom: het mysterie was compleet. Maar ja, de plogrun was nog maar net begonnen. Dus: melding maken via de ZoGemeld app en door. Met een belofte: hier komen we later terug!

Terug naar de plaats delict

Twee uur later stonden we weer bij de Deka. Dit keer zonder plogtassen, maar met tijd en een gezonde dosis nieuwsgierigheid.

De eerste indruk klopte: veel spullen waren echt niet meer te redden. Maar… tussen de “meuk” zaten toch interessante vondsten.

Jitske scoorde een paar Suske & Wiske glazen
Laura vond o.a. een keramische waterkan in de vorm van een melkpak (met erop geschilderd: een koe in de wei!) — perfect voor Het Kaaslokaal
En ik? Ik verzamelde vooral de gekste en meest kansrijke items… met één doel: de workshop Van Prul naar Parel, op dinsdag 2 juni, tijdens de Zero Waste Zomer Week!

Want eerlijk is eerlijk: dit soort vondsten zijn goud waard voor creatief hergebruik. En hoe fijn om ze te kunnen redden en het een tweede leven te geven!

Van prul naar parel (letterlijk)

Tijdens de Van Prul naar Parel workshop in het CODA Experience Lab gaan we namelijk precies dát doen: van oude, afgedankte spullen weer iets moois maken.
Normaal “redden” we spullen (met toestemming) uit de containers van Foenix. Maar deze dump? Die deed daar nauwelijks voor onder. Sterker nog: het is meteen een mooie basisvoorraad voor de workshop.

Een sopje doet wonderen

De dag na de plogrun ging ik aan de slag met schoonmaken. Geen pretje — de geur en viezigheid zaten er goed in. Maar wát een verschil kan een sopje maken!

Sommige items veranderden zonder enige upcycling al van “meh” naar “WOW!”.
Zoals een schattig zilveren mini-melkkannetje dat ineens stond te shinen ✨
En die gave vaas met een tinnen bloem erop. Die kan gewoon zo weer de kast in!
Ahh, en hoe leuk, twee vintage mokken… Google Lens herkende zonder enige moeite: Koffiekopjes van het Klokkenservies Nutroma, Mitterteich Porselein uit de jaren ’70!

Creatieve ideeën in overvloed

En dan waren daar nog… de blauwe borden.

Misschien niet meer geschikt om van te eten (laten we eerlijk zijn 😅), maar wél perfect voor creatieve projecten:

Als wanddecoratie met een haakje erachter?
Of met de kaarshouder als basis voor een unieke presenteerbord met een twist!

Ik krijg er spontaan nog meer creatieve prikkels van!

Zin om zelf aan de slag te gaan?

Wat begon als een mysterieuze dump, eindigde in een creatieve schatkamer.
Ik heb nu al zin in de workshop over een paar weken — en stiekem al honderd ideeën in mijn hoofd.

En jij? Wat zou jij maken van deze “prullen”?

👉 Meld je aan voor de workshop:
https://zerowasteapeldoorn.nl/agenda/workshop-van-prul-naar-parel-juni-2026/

blog Tweedehands Schoenen Ingrid Zero Waste Apeldoorn

Tweedehands schoenen? Echt niet vies.

17 april 2026/0 Reacties/in Blogs/door Zero Waste Apeldoorn

Blog: Door Ingrid

Tweedehands schoenen? Echt niet vies.

“Eww, tweedehands schoenen? Dat is toch vies?” Dat hoor ik dus best vaak. En eerlijk is eerlijk: ik snap die reactie wel. Het idee dat iemand anders er al op heeft gelopen, voelt niet meteen aantrekkelijk. Toch klopt dat beeld niet helemaal. Sterker nog: de meeste tweedehands schoenen die ik tegenkom zijn nauwelijks gedragen. Soms zelfs helemaal niet. En ja, ik koop ze dus gewoon.

Er is al meer dan genoeg kleding in de wereld

Ik koop inmiddels al zo’n zes jaar vrijwel geen nieuwe kleding meer. Op sokken en ondergoed na komt alles tweedehands. Dat is geen toeval, maar een bewuste keuze. Er wordt wereldwijd zóveel kleding geproduceerd, dat we nog jaren tweedehands kunnen dragen zonder dat er iets nieuws bij hoeft te komen. Je hebt het misschien wel eens gezien: enorme bergen afgedankte kleding in woestijngebieden, zoals in de Atacama-woestijn in Chili. Kleding die nooit verkocht is, of na korte tijd wordt weggegooid. Tonnen tegelijk. Het is een bizar en confronterend beeld. En dan te bedenken dat de tweedehandswinkels hier gewoon vol hangen. Voor mij is het simpel: er is al genoeg. Daar wil ik niet nog meer aan bijdragen.

Mijn stijl, niet die van het seizoen

Wat ook meespeelt: ik heb eigenlijk niets met trends. Geen “kleur van het seizoen”, geen verplichte prints of modellen die ineens overal opduiken. Ik kies liever wat bij mij past. Mijn eigen stijl, die niet elk half jaar verandert. Tweedehands past daar perfect bij. Je vindt unieke stukken, dingen die niet iedereen draagt, en kleding met karakter. Daarnaast ruil ik kleding met anderen, repareer ik wat kapot gaat, ik ben groot fan van het Japanse sashiko, en ik upcycle wat ik al heb. Het voelt creatiever, persoonlijker en eerlijker dan steeds iets nieuws kopen.

Tweedehands schoenen kopen in de kringloop

Ik struin regelmatig tweedehandswinkels af. Niet omdat ik per se iets nodig heb, maar omdat het een beetje een schattenjacht is. En daar zit meteen de truc: in de kringloop moet je niet zoeken, maar vinden. Je loopt er binnen zonder verwachting, en soms heb je gewoon geluk. Dan staat daar ineens precies jouw maat, nauwelijks gedragen, en ook nog eens een model dat je echt leuk vindt.

Zo vond ik ooit een paar Wolkies voor vijf euro. Nieuw. Echt nieuw. Geen krasje, geen vouw, niets. Ze zaten perfect en ik loop er nog steeds op. Dat soort momenten maken het de moeite waard. Maar je moet wel geduld hebben en vooral je ogen openhouden.

Wat ik ook merk, is dat je eigenlijk voor elke situatie wel iets kunt vinden. Zo vond ik ‘nette’ schoenen voor mijn werk, slippers voor op vakantie en zelfs goede wandelschoenen. Maar sneakers blijven mijn favoriet, daar heb ik er inmiddels behoorlijk wat van, in allerlei kleuren.

Tweedehands sneakers via Vinted

Wil je iets gerichter zoeken, dan is Vinted ideaal, vooral voor sneakers. De nieuwe kantoorschoen 😉 Wat voor mij echt een verschil maakt, is dat ik altijd kijk of de zool goed gefotografeerd is. Daaraan kun je namelijk heel snel zien hoeveel er op de schoenen gelopen is. Slijtage, verkleuring of vuil verraden eigenlijk meteen hoe intensief ze gedragen zijn. Ik merk dat ik schoenen zonder duidelijke foto van de onderkant vaak oversla. Niet eens per se omdat ze slecht zijn, maar gewoon omdat ik het niet goed kan inschatten. En eerlijk: echt vieze schoenen laat ik sowieso links liggen. Dat voelt voor mij gewoon minder aantrekkelijk. Doordat ik inmiddels weet welke merken mij goed passen en welke maat ik nodig heb, kan ik vrij gericht zoeken. In combinatie met goede foto’s maakt dat de kans op een geslaagde aankoop een stuk groter.

Soms komt het gewoon naar je toe

En soms hoef ik helemaal niet te zoeken. Iedereen kent wel iemand die schoenen koopt die toch niet goed zitten. In mijn geval eindigen die regelmatig bij mij. Met mijn kleine voeten pas ik verrassend vaak in de miskopen van anderen. Dat is natuurlijk helemaal mooi meegenomen.

Waarom zoveel tweedehands schoenen bijna nieuw zijn

De reden dat er zoveel “bijna nieuwe” schoenen rondzwerven, is eigenlijk heel simpel. Mensen kopen schoenen die er geweldig uitzien, maar thuis toch niet lekker zitten. Of de maat blijkt net verkeerd, of ze doen pijn na een middag lopen. In plaats van dat ze teruggaan naar de winkel, verdwijnen ze in de kast. En vroeg of laat worden ze opgeruimd en gedoneerd. Zo belanden ze in de kringloop of online, wachtend op iemand die er wél blij van wordt.

Zijn tweedehands schoenen hygiënisch?

Blijft die vraag hangen: is het niet vies? Eigenlijk niet. Niet als je een beetje oplet. Je ziet het meteen als schoenen veel gedragen zijn, die laat je gewoon staan. Maar het grootste deel van wat ik tegenkom, is zo weinig gebruikt dat het nauwelijks verschilt van nieuw. En als je het echt zeker wilt weten, kun je ze altijd even schoonmaken. Dat is zo gedaan.

Waarom tweedehands schoenen kopen gewoon logisch is

Er zijn al zoveel schoenen en kleding in omloop dat we er nog jaren mee vooruit kunnen. Door tweedehands te kopen:

geef ik spullen een tweede leven
bespaar ik geld
verminder ik verspilling
en het voelt gewoon goed

Zonder iets in te leveren op stijl of kwaliteit.

Zelf tweedehands schoenen opfrissen en persoonlijk maken

Twijfel je nog een beetje over tweedehands schoenen? Dan kun je ze zelf heel makkelijk opfrissen. Nieuwe inlegzolen maken het grootste verschil: het voelt meteen fris. En je kunt de binnenkant reinigen met een licht vochtige doek en een beetje milde zeep. Voor hardnekkiger vuil werkt een zachte borstel, zoals een oude tandenborstel, goed. Maak ze niet te nat, want schoenen houden niet van te veel water. Laat ze daarna goed drogen, liefst op een luchtige plek. Eventueel kun je er wat krantenpapier in stoppen om vocht op te nemen en de vorm te behouden.

Tegen geurtjes helpt het om een beetje baking soda in de schoen te strooien en dat een nachtje laten zitten, het neutraliseert geur. Daarna even uitkloppen en klaar.

Ook andere veters doen meer dan je denkt. En als je toch bezig bent, kun je er meteen iets eigens van maken. Denk aan een ander kleurtje met textielverf, kleine borduursels (zoals sashiko), of subtiele details met textielstift. Zelfs iets simpels als contrasterende veters of een patch kan een paar schoenen ineens een heel andere uitstraling geven.

Het leuke is: je hoeft geen perfecte schoenen te vinden. Zolang de basis goed is, kun je ze zelf naar je hand zetten. Juist dat maakt tweedehands kopen zo leuk, je koopt niet alleen iets, je maakt er ook iets van.

Conclusie: je moet alleen anders kijken

Tweedehands schoenen zijn niet vies. Je moet alleen weten waar je op moet letten. En als je dat eenmaal doorhebt, merk je al snel dat het eigenlijk heel logisch is. Gebruik je zintuigen een beetje, niet door eraan te ruiken, maar vooral door goed te kijken. Slijtage, vouwen en de staat van de zool vertellen je eigenlijk alles wat je moet weten. Ik ben zelf trouwens helemaal geen shopper, integendeel. Ik koop schoenen alleen als ik ze nodig heb en dan ga ik gericht op zoek. En het lukt me eigenlijk bijna altijd om iets preloved te vinden. 💚

Plandelen 2.0 – De bolderkar

26 maart 2026/0 Reacties/in Blogs/door Zero Waste Apeldoorn

Blog: Door Michel

Plandelen 2.0: voor het eerst op pad met een bolderwagen

Van gesjouw naar slim plandelen

Er komt een moment dat je denkt: dit kan slimmer.
Bij mij was dat ergens tijdens een lange plandeling (oftewel zwerfafval ruimen tijdens een wandeling), met volle afvalzakken in mijn handen en polsen die er duidelijk minder zin in hadden. En dan nog iets: die zakken wil ik niet zomaar ergens langs de route achterlaten. Liever lever ik alles netjes in bij een bestaande afvalbak van de gemeente — maar ja, dat betekent dus alles meesjouwen.

De plandelwagen: mobiel en gescheiden

Tijd voor een plandelwagen: minder belasting op mijn armen, meer meenemen én meteen afval scheiden. Praktischer, overzichtelijker en ideaal voor langere afstanden. In de bolderkar een mobiele sorteerset van vijf bakken:
🏆 Bijzondere vondsten
♻️ Statiegeld
🧴 PMD
📄 Papier
🗑️ Restafval

De eerste test: 9 kilometer door Osseveld-Woudhuis

Na het inrichten en gereedmaken van de bolderwagen was het tijd voor het echte werk: een eerste stevige testwandeling. Met goede moed en een nieuwsgierige blik ging ik op pad voor 9 kilometer door Osseveld-Woudhuis — inclusief heuveltjes en hier en daar van die “interessante” ondergronden die je wandeling nét wat avontuurlijker maken. De bolderkar rolde verrassend soepel mee en onderweg kon ik direct aan de slag met mijn nieuwe sorteersysteem. Na deze plandeltocht maakte ik de balans op, en dit was de score:
🗑️ ± 1,5 zak restafval
📄 1 volle bak papier
🧴 1 volle bak PMD
♻️ 13 statiegelditems
🏆 Een paar bijzondere vondsten

Minder belasting, meer plezier

Dankzij de bakken kon ik het gewicht veel beter verdelen. Geen pijnlijke polsen, geen gesjouw alsof ik auditie deed voor een survivalprogramma — gewoon relaxed lopen, zelfs met zwaardere spullen. Maar bovenal zijn de diverse apart gehouden stromen in de speciale afvalbakken terechtgekomen en niet in die hele grote restafvalzak; mijn innerlijke afvalscheider was blij. Dit voelt minder als opruimen en meer als een goede buitenactiviteit met een missie.

Verbeterpuntje voor versie 2.1

Zoals bij elke goede test vond ik natuurlijk nóg een verbeterpunt: Een simpel touwtje tussen trekstang en kar, zodat ‘ie netjes rechtop blijft staan als ik stop.

Mysterie & Mycelium

22 februari 2026/0 Reacties/in Blogs/door Zero Waste Apeldoorn

Blog: Door Eefje

“Eefje, heb jij dit misschien besteld?“

Ik zat nietsvermoedend aan mijn bureau toen deze vraag mij werd gesteld door een collega. Ze wees naar de twee dozen op het bureau bij de afdeling Marketing vol met tassen met de opdruk ‘I am a beautiful bag of compost’. Op mijn werk bij Accres weten ze mij al goed te vinden als er iets raakt aan duurzaamheid 😉
Maar ze waren niet door mij besteld. En dus blijkbaar ook niet door de afdeling Marketing waaraan de dozen wel geadresseerd waren. Een mysterie…

Bepaalde waarde(n)

Een telefoontje naar de leverancier van de tassen gaf al iets meer duidelijkheid: deze levering was per ongeluk naar het verkeerde adres gestuurd. De logische vraag van mijn collega was vervolgens of ze het kon terugsturen. Op die manier kon de leverancier de bestelling alsnog naar het juiste adres sturen. Iedereen blij dan, toch? Het antwoord was zowel treurig als tekenend: “Gooi maar weg, het is voor ons te duur om het te vervoeren. Bovendien heeft de klant al een nieuwe levering ontvangen.”
In één zin werd duidelijk welke waarde de tassen hadden voor de leverancier, en misschien ook welke waarden het bedrijf zelf heeft?
En helaas hadden de tassen voor ons bedrijf ook niet echt een meerwaarde om te houden.

Van compost naar schimmel

We keken nog eens goed naar de katoenen tassen, met Oeko-Tex keurmerk. Er stond met grote letters ‘www.loop-biotech.com‘ op. Een volgende aanwijzing!
Als de leverancier ze niet door wilde sturen, konden we dat misschien zelf doen.
Mijn inschatting was namelijk dat die organisatie een bewuste keuze had gemaakt om Oeko-Tex gecertificeerde tassen te bestellen en er met een reden de tekst over compost op had gezet. Die zou het vast net als wij zonde vinden als de tassen niet voor hun doel gebruikt werden.
Tot mijn verrassing belandde ik op een website over uitvaartproducten gemaakt van mycelium (de wortels van paddenstoelen). Lonneke en Bob en hun team willen de wereld – net als wij bij Zero Waste Apeldoorn – gezond achterlaten. Vrij letterlijk zelfs: door o.a. een uitvaartkist te maken die de aarde voedt, in plaats van schaadt. Wat een prachtige missie, waar mijn groene Zero Waste hart een blij sprongetje van maakte! Ik hoop nog lang bij leven positieve impact te maken, maar weet nu alvast hoe ik dat ook aan het einde van mijn leven kan doen.
Ik mailde ze en ze waren inderdaad erg blij de verloren gewaande tassen over te nemen.

Eind goed, al goed?

Voordat ik de tassen op de post deed, was ik nog even benieuwd naar die bewering op de tas dat het van compost is gemaakt. Ik zag op het label dat het gemaakt was in China en er stond dus dat Oeko-Tex logo op. Er stond ook een QR-code bij die verwees naar de site van Oeko-Tex. Daar zag ik dat de tas wel vrij is van allerlei schadelijke stoffen en in klasse 1 zit; de strengste klasse voor wat betreft veiligheid. Maar gemaakt van compost? Dát maakte ik er niet uit op.
Is het dan niet waar? Dat zegt het label eigenlijk ook niet direct.
En als de tas dan niet van compost is gemaakt, is het dan misleiding?

Aardse wijsheid

Opnieuw een berichtje naar Loop Biotech bracht het antwoord:
“We hebben inderdaad voor deze tas gekozen, omdat het de duurzaamste tas is die we konden vinden. De tekst op de tas verwijst niet naar het materiaal van de tas, maar naar ons product en onze missie. Met de Loop Living Cocoon (uitvaartkist van paddenstoelen) willen we verandering teweegbrengen in de uitvaartwereld. Traditionele uitvaartkisten zijn erg belastend voor de natuur en het milieu, en dat kan anders. Als we de natuur als voorbeeld nemen, zien we dat bijv. alle andere dieren na hun dood terugkeren naar de natuur en weer opgenomen worden in de cyclus van het leven. In essentie is het bos hun begraafplaats – zou dat ook niet voor ons zo moeten zijn?
Wij beschouwen onszelf na onze dood eigenlijk als afval. Terwijl: hoe mooi zou het zijn als we na onze dood terugkeren naar de natuur en wij en ons omhulsel (de paddenstoelen uitvaartkist) een voedingsbron voor nieuw leven kan vormen? Op deze manier zijn wij geen afval, maar compost! Vandaar de tekst op de tas met: I am a beautiful bag of compost.”

Aha! Wij zijn dus zélf die beautiful bag of compost. ‘Stof zijt gij, en tot stof zult gij wederkeren’ is een Bijbelse uitspraak die ik in mijn jeugd in deze tijd van het jaar vaak hoorde. En Loop Biotech brengt dat – letterlijk – heel aards in de praktijk. En die tas van 100% ongebleekt katoen kan gewoon mee naar het hiernamaals.

Amen!

Foto’s: Loop Biotech

Gastblog Ina Heppie Opgeruimd Opslaruimtes

Opslagruimtes: redder in nood of eindstation voor vergeten spullen?

7 januari 2026/0 Reacties/in Blogs/door Zero Waste Apeldoorn

Gastblog door Ina – Heppie Opgeruimd

Opslagruimtes: redder in nood of eindstation voor vergeten spullen?

Ze schieten als paddenstoelen uit de grond: opslagruimtes. Je ziet ze overal. Reclames die beloven dat je huis weer lucht krijgt als je “even” wat spullen elders stalt. En eerlijk is eerlijk: dat klinkt aantrekkelijk. Zeker als je zolder uitpuilt, de schuurdeur niet meer goed sluit en je in huis steeds over dat ene kampeerbed stapt dat je maar één keer per jaar gebruikt.

De gedachte is snel geboren: misschien moet ik gewoon een opslagruimte huren.
Opgelucht breng je dozen weg, de zolder is leeg… en voor je het weet staat er weer iets nieuws. Want ja, er is ruimte.

Dus wat is een opslagruimte eigenlijk?
Een redder in nood?
Of een eindstation voor spullen die we langzaam vergeten?

Hoe zijn we aan al die spullen gekomen?

Als je om je heen kijkt, is het eigenlijk niet zo gek. Tijdens corona zijn we massaal online gaan shoppen. Gemakkelijk, snel, en met één klik ligt er weer iets op de mat. En laten we eerlijk zijn: die buitenlandse webshops waar je voor een paar tientjes een hele winkelwagen vult, geven even een heerlijk gevoel. Totdat je het uitpakt en denkt: hmm… dit was het toch net niet.

Tel daarbij op dat huizen steeds kleiner worden. Minder woonoppervlak, kleinere tuinen, kleinere schuren. Zolders die inmiddels slaapkamers zijn. En ondertussen hebben we wél zomer- én winterkleding, kerstspullen, kampeersets, ski’s, hobby’s van vroeger en meubels waar we “misschien ooit” nog iets mee doen.

We kopen sneller iets nieuws als we op het oude zijn uitgekeken. Trends veranderen, smaken ook. En voor we het weten, beheren we vooral spullen… in plaats van dat ze ons dienen.

Waarom kiezen mensen voor een opslagruimte?

Er zijn absoluut goede redenen om tijdelijk extra ruimte te huren. Bijvoorbeeld:

Verhuizen – je huis is verkocht, de nieuwe woning nog niet klaar
Verbouwen – stof, gips en chaos; je bank staat liever veilig
Seizoensspullen – ski’s, kerstbomen en kampeeruitrusting zijn fantastisch… maar niet het hele jaar
Klein wonen – fijn voor de hypotheek, minder fijn voor de winterbanden
Zakelijk gebruik – archieven, voorraad, materialen

In deze situaties kan een opslagruimte echt rust geven. Even ademruimte. Overzicht.

De voordelen (die zijn er zeker)

Je struikelt niet meer over spullen die je zelden gebruikt.
Alles staat droog, veilig en uit het zicht.
En tijdelijk huren kan nét het verschil maken tussen stress en overzicht.

Maar… (je voelt ’m al aankomen)

De valkuil

Een opslagruimte heeft één groot risico:
dat het een vergeet-mij-niet-hok wordt.

Want hoe vaak ga je écht langs om die dozen door te nemen? Hoe vaak mis je dat bijzettafeltje, dat servies van je oma of die stapel knutselwerkjes die je allemaal hebt bewaard toen je kinderen klein waren?*

Voor je het weet betaal je al jaren huur voor spullen die je eigenlijk niet mist. En dat is zonde. Van je geld, maar ook van je aandacht.

Even persoonlijk

Ik spreek uit ervaring.
Zelf had ik vier jaar lang een opslagruimte. Ik woonde tijdelijk in een huis van mijn werkgever en wist niet hoe mijn volgende woning eruit zou zien. Wel dat het voor drie jaar was. Is uiteindelijk vier jaar geworden omdat ik tijdelijk in een studio heb gewoond.
Alles opnieuw kopen zou me veel meer kosten dan de opslag. Dus dit was een bewuste, tijdelijke keuze.

En het werkte.
Het gaf rust, overzicht en later de ruimte om opnieuw te kiezen: wat wil ik écht meenemen?

Tijd om eerlijk te kijken

Sta eens stil bij wat er nu bij jou ligt opgeslagen.
Op zolder misschien een salontafel die er al vijf jaar staat. Wees eerlijk: ga je die nog in je woonkamer zetten?
Of dozen met tekeningen en knutselwerkjes van je kinderen.
Of het servies van je oma, dat je bewaart uit schuldgevoel.

Een confronterende, maar waardevolle vraag is:
als je er morgen niet meer zou zijn, wie gaat er dan door je spullen? En wat wil je liever niet dat ze tegenkomen?

Die vraag was voor mij een keerpunt. Het zette me aan het denken en liet me kritisch door mijn kasten gaan. Wat heeft voor mijn kinderen echt waarde en wat vooral voor mij?

Opslag of opruimen?

Het geld dat je maandelijks uitgeeft aan een externe zolder of schuur, kun je ook sparen. Voor een etentje. Een weekend weg. Of gewoon rust in je hoofd.

Ga daarom, vóórdat je een opslagruimte huurt, eerst eens door je spullen. Echt. Elk hoekje. Je zult verbaasd zijn hoeveel er weg kan zonder dat je iets mist.

Een boek dat dit onderwerp prachtig en luchtig raakt, is De edele Zweedse kunst van het opruimen van Margareta Magnusson. Geen zware kost, wel eyeopeners.

Tot slot

Het staat iedereen vrij om een opslagruimte te huren. Soms is het een slimme, tijdelijke oplossing.
Maar kijk er van alle kanten naar. Gebruik het bewust. En maak het geen parkeerplaats voor spullen die je eigenlijk al losgelaten hebt.

Want jouw huis verdient ruimte om in te leven.
Niet alleen om in op te slaan.

—

Ina – Heppie Opgeruimd

*Ook zonder het gebruik van een externe opslagruimte is het slim om deze vragen voor jezelf te beantwoorden.