Doneer je haar! Van lange lokken naar een mooi doel

Blog: Door Tiphaine

Doneer je haar! Van lange lokken naar een mooi doel 💚✂️

Mijn haar groeit. Dus waarom zou ik het niet laten groeien voor iemand anders?

Ik heb zo’n herkenbare haarcyclus…. Denk ik. 😉

“Ik ga mijn haar lekker lang laten groeien!” beslis ik telkens weer… Want lang haar is leuk. Je kunt eindeloos variëren: van vlechten en knotten tot losse golven of lekker opgestoken. Leu-euk!
Nou ja… Tot mijn haar ergens over mijn schouders komt. Dan ben ik er ineens helemaal klaar mee. De lengte. De warmte. Het verzorgen. En ja, zelfs als je – net als ik – eigenlijk niet veel meer gebruikt dan een shampoo- en conditionerbar, is lang haar gewoon… veel haar.

Dus laat ik het weer kort knippen.

En vervolgens begint het hele verhaal opnieuw. Want eigenlijk vind ik lang haar toch mooier. En bovendien heb ik ook niet zo’n zin om iedere paar maanden naar de kapper te gaan.

Kortom: kort → lang → “waarom doe ik dit mezelf aan?” → kort → lang.

Je kent het misschien wel. 😄

Maar deze keer besloot ik het anders te doen.

Van haargroei naar haardonatie

Toen mijn vader vorig jaar ernstig ziek werd, veranderde er een heleboel.

Hij kreeg lymfoom en moest zes chemokuren en immunotherapie ondergaan. Kort na de start van de behandeling verloor hij zijn haar. Een bekende en zichtbare bijwerking van chemotherapie.

Gelukkig kon mijn vader daar zelf redelijk nuchter mee omgaan. En kaal zijn is voor een man vaak minder opvallend dan voor een vrouw of kind.

Maar juist dat zette mij aan het denken.

Voor iemand die door ziekte of een behandeling haar haar verliest, kan dat namelijk best een grote impact hebben. Je hebt al genoeg aan je hoofd (no pun intended) en krijgt er opeens ook nog een verandering van je uiterlijk bij. Voor sommige mensen kan een haarwerk dan veel betekenen: niet alleen praktisch, maar ook voor zelfvertrouwen en hoe je jezelf ziet.

En echte-haarwerken zijn bovendien niet voor iedereen zomaar betaalbaar. In Nederland wordt een haarwerk bij medische kaalheid onder voorwaarden vanuit de basisverzekering vergoed, maar in 2026 is de maximale vergoeding €497,50. De rest kan voor eigen rekening komen; een aanvullende verzekering kan soms extra vergoeden.

Toen dacht ik: “Als ik mijn haar toch steeds van kort naar lang laat groeien… waarom zou ik het dan niet voor een mooi doel laten groeien?

Dus: ik laat het groeien!

En daarmee was mijn nieuwe plan geboren. Ik laat mijn haar groeien totdat het lang genoeg is om te doneren. Daarna gaat er een flinke vlecht af en begint het groeien gewoon weer opnieuw.

Kort → lang → doneren → kort → lang → doneren.

Zo vaak als het kan. Een soort persoonlijke haarcyclus, maar dan met een extra bestemming voor mijn lokken. Want haar dat anders uiteindelijk gewoon bij het restafval zou belanden, kan worden gebruikt om een haarwerk van te maken voor iemand die het echt nodig heeft.

Win-win-win.

Een nieuw kapsel voor mij, een waardevolle grondstof voor een ander én minder verspilling.
Dat is voor mij ook waar zero waste over gaat: kijken wat je al hebt en bedenken hoe je het opnieuw waardevol kunt inzetten.

En toen was het eindelijk zover…

Na een hééééél lange periode wachten was het deze week eindelijk zover. Mijn haar was lang genoeg!

Of mijn haar op mijn 47e inderdaad nog netjes ongeveer een centimeter per maand groeit, heb ik eerlijk gezegd niet bijgehouden. Maar langzaam ging het wel. En geloof me: haar dat net over je schouders valt en haar dat bijna tot het midden van je rug komt, is een behoorlijk verschil. Zeker tijdens deze warme zomer!

Toch vond ik het deze keer helemaal niet erg om die lengte weer kwijt te raken. Want mijn kleine ongemak is natuurlijk niets vergeleken met wat iemand kan meemaken die door ziekte of een behandeling haar haar verliest.

Dus daar ging mijn vlecht. 30 centimeter haar!
En ik mocht vandaag mijn haardonatie doen bij M & J Kappers in Apeldoorn.

(De tekst gaat verder onder de foto’s)

Haardonatie bij M & J Kappers

Ik had van deze kapsalon gehoord via Leontien, die vorige maand ook haar haar liet doneren en daarna naar huis ging met een prachtige nieuwe coupe van M & J Kappers.

Dat maakte de keuze makkelijk.

M & J staat voor Marian en Jacqueline. De kapsalon zit aan de Stadskade in Apeldoorn. Marian zit inmiddels 25 jaar in het kappersvak en heeft sinds 2021 haar eigen kapsalon. Jacqueline houdt zich bezig met het zakelijke deel en – niet onbelangrijk 😉 – zorgt ook voor de heerlijke koffie.

M & J Kappers is aangesloten bij de Nederlandse Haarstichting en knipt haar dat wordt gedoneerd. Bij M & J betaal je voor de knipbeurt en ontvang je als waardering een haarverzorgingsproduct.

Een fijne plek dus om mijn lange lokken eindelijk los te laten.

Heb jij ook haar dat maar blijft groeien? Of ben je eigenlijk al een tijdje toe aan een korter kapsel?

Zelf je haar doneren? Dit kan!

Dan kun je er natuurlijk voor kiezen om je haar te doneren.

De Nederlandse Haarstichting maakt van haardonaties haarwerken voor onder meer financieel minderbedeelde vrouwen met borstkanker. De stichting helpt jaarlijks meer dan 1.000 mensen met een kosteloos haarwerk.

Voor donatie aan de Nederlandse Haarstichting gelden onder andere deze voorwaarden:

  • ✂️ de vlecht of staart is minimaal 30 cm lang;
  • 💦 het haar is schoon en droog;
  • 🪢 het haar wordt vóór het afknippen in een staart of vlecht gebonden;
  • 💚 het haar is in goede conditie en niet ernstig beschadigd;
  • 🌈 natuurlijke haarkleuren zijn welkom en ook geverfd haar in een natuurlijke kleur kan worden gedoneerd;
  • 🩶 grijs haar is óók welkom – daar zijn juist relatief weinig donaties van.

Heb je toevallig nog een oude afgeknipte vlecht ergens in een laatje liggen? Ook die kan nog waardevol zijn, zolang het haar nog in goede conditie is. Haar vergaat immers niet zomaar. 😉

De Nederlandse Haarstichting heeft op haar website een handige zoekfunctie waarmee je een aangesloten kapper bij jou in de buurt kunt vinden.

Vind een kapper voor haardonatie – Nederlandse Haarstichting

Ook Stichting Haarwensen is een optie

Wil je je haar liever doneren voor kinderen? Kijk dan ook eens bij Stichting Haarwensen.

Deze stichting schenkt haarwerken aan kinderen die door ziekte of een behandeling hun haar zijn verloren. Inmiddels zijn al 2.528 kinderen blij gemaakt met een haarwerk.

Let wel op: de voorwaarden verschillen per organisatie. Stichting Haarwensen vraagt momenteel om een haardonatie van minimaal 35 cm, terwijl de Nederlandse Haarstichting minimaal 30 cm hanteert. Kijk daarom altijd even op de website van de organisatie waaraan je wilt doneren voordat je naar de kapper gaat.

Stichting Haarwensen – haar doneren

En nu?

Nu heb ik dus weer een kort kapsel. En begint het hele proces opnieuw!
Kort → lang → 30 cm → doneren → kort → lang…

Ik ben benieuwd hoe vaak ik deze cyclus kan herhalen. Misschien is dit wel mijn nieuwe haartraditie. Want als mijn haar dan toch blijft groeien, kan het maar beter ergens terechtkomen waar iemand er écht iets aan heeft.

Dus: heb jij lang haar en denk je erover om het kort te knippen?

Gooi die lange lokken dan niet zomaar weg.

Doneer je haar. 💚

Een klein stukje van jezelf kan voor iemand anders ontzettend veel betekenen.
En dát is toch een mooie reden om je haar nog een tijdje te laten groeien.

Meer informatie over haardonatie – Nederlandse Haarstichting

Van kapotte ring naar een nieuw verhaal – op bezoek bij Atelier Joy

Blog: Door Tiphaine

Van kapotte ring naar een nieuw verhaal – op bezoek bij Atelier Joy

Op 1 augustus (2026) zijn mijn man en ik 25 jaar getrouwd. Een mooi moment om eindelijk iets te doen met een ring die al ruim twaalf jaar in een laatje lag.

Die ring kreeg ik toen we 12,5 jaar getrouwd waren. Geen exclusief juweel, maar wat bij mij past: een tweedehands eenvoudige gouden ring, subtiel uitgevoerd met twee kleine steentjes als knipoog naar mijn verlovingsring.

Helaas bleek de dunne ring best fragiel te zijn. Omdat ik mijn sieraden eigenlijk altijd draag – tijdens het tuinieren, sporten en alle dagelijkse bezigheden – brak hij al na enkele maanden.

Gelukkig ben ik niet bijgelovig. De ring ging stuk, maar ons huwelijk niet. 😅 Inmiddels zijn we gewoon nóg eens 12,5 jaar verder. 🩷

Voor onze zilveren bruiloft leek het me daarom tijd om de ring eindelijk te laten repareren.

(De tekst gaat verder onder de foto’s)

Blog Atelier Joy

Meer dan een goudsmid

Atelier Joy in Apeldoorn had ik al langer op het oog. Natuurlijk had ik mijn ring ook bij een willekeurige juwelier kunnen laten herstellen, maar ik was nieuwsgierig geworden naar het werk van goudsmid en ontwerper Joyce.

Al bij binnenkomst voelt Atelier Joy anders dan een traditionele juwelierszaak. Geen uitbundige vitrines vol sieraden, maar een rustige, warme werkruimte waar vakmanschap centraal staat. Aan de grote tafel is alle ruimte voor een goed gesprek. Op de muur hangen foto’s van afgeronde opdrachten, elk met een eigen verhaal.

Dat blijkt precies de kern van Joyce’s werk.

“Voor mij is een juweel nooit zomaar een sieraad. Het is een persoonlijk verhaal, vormgegeven in metaal en edelsteen. Als goudsmid werk ik met aandacht en ambacht, luister ik naar wat echt belangrijk is en vertaal dat in een uniek ontwerp. Iets blijvends om te dragen, te koesteren en door te geven.”

En dat merk je meteen.

Oude sieraden, nieuwe herinneringen

Wanneer Joyce vertelt over haar werk, blijkt dat ze verrassend weinig met nieuw materiaal werkt.

Veel van haar opdrachten beginnen met een doosje vol herinneringen: een ring van opa, een ketting van oma, een oorbel waarvan de andere kwijt is geraakt of een sieraad van een dierbare die is overleden.

Vaak zijn die sieraden niet meer draagbaar of passen ze niet meer bij de eigenaar van nu. Maar de emotionele waarde is gebleven.

Juist dát vindt Joyce het mooiste aan haar vak: bestaande materialen verwerken tot een nieuw sieraad dat weer jarenlang gedragen wordt, zonder dat het oorspronkelijke verhaal verloren gaat.

Dat past eigenlijk perfect bij zero waste. Niet wegleggen of vervangen, maar behouden wat waarde heeft en er iets nieuws van maken.

Blog Atelier Joy

Zelfs goud krijgt een tweede leven

Ook tijdens de reparatie van mijn eigen ring kwam duurzaamheid al snel ter sprake.

Joyce vertelde dat ze vrijwel nooit met nieuw gewonnen goud werkt. Wanneer er goud nodig is voor een reparatie of een nieuw ontwerp, gebruikt ze tweedehands goud, oftewel gerecycled goud: snippers goud afkomstig uit oude sieraden, die zijn omgesmolten en gezuiverd.

Eigenlijk heel logisch.

We zijn gewend om na te denken over het recyclen van glas, papier of plastic, maar goud is óók een grondstof die uitstekend opnieuw gebruikt kan worden. Zo krijgt bestaand materiaal steeds weer een nieuw leven.

Tijdens ons gesprek ontdekte ik bovendien iets waar ik nooit eerder bij had stilgestaan. Destijds koos ik voor mijn 12,5-jaar-getrouwd-ring bewust voor zirkonia in plaats van natuurlijke diamant, omdat dat voor mijn gevoel duurzamer was.
Joyce vertelde dat er tegenwoordig verschillende keuzes zijn. Zo werkt ze met fairtrade natuurlijke diamanten, waarbij veel aandacht is voor eerlijke arbeidsomstandigheden en een transparante herkomst. Daarnaast zijn er labdiamanten: diamanten die onder gecontroleerde omstandigheden worden gemaakt en dezelfde eigenschappen hebben als natuurlijke diamant. Zo kunnen klanten samen met Joyce kiezen voor de optie die het beste bij hun past.

En mooi om te zien dat er binnen de sieradenwereld steeds meer bewuste en verantwoorde keuzes mogelijk zijn.

Van reparatie naar nieuw ontwerp

Maar terug naar de oorspronkelijke vraag: kan de ring nog gerepareerd worden?

Het antwoord was volmondig: ja!

Er waren zelfs verschillende opties:

  • een eenvoudige (en voordelige) reparatie: de ring weer aan elkaar hechten, met wel het risico dat hij op den duur opnieuw zou breken;
  • of een grotere reparatie, waarbij de onderste helft van de ring wordt vervangen om het geheel te verstevigen en de kans op een nieuwe breuk veel kleiner te maken.

Maar vervolgens stelde Joyce een veel interessantere vraag:

“Hoe gehecht ben je eigenlijk aan dit ontwerp?”

Daar had ik eerlijk gezegd nog niet over nagedacht. De ring was vooral symbolisch. Ik vond hem mooi, maar het ontwerp zelf had geen bijzondere betekenis.

En ineens ontstond er een veel leuker idee. Waarom alleen repareren als je er ook iets nóg mooiers van kunt maken? Een geüpcyclede ring, met een tweede leven.

Een ring waarin het goud van de oude ring terugkomt, maar die beter past bij het moment van nu: 25 jaar getrouwd.

Eenmaal thuis vertelde ik mijn man over het mooie gesprek met Joyce. Hij was meteen zeer enthousiast en al snel begonnen de ideeën vanzelf te komen:

  • mijn man heeft nog een gouden ketting met hanger die hij nooit draagt. Zou dat goud ook verwerkt kunnen worden in de nieuwe ring?
  • en 25 jaar huwelijk staat natuurlijk voor zilver. Misschien kan dat op een subtiele manier terugkomen in het ontwerp?

Juist dát maakt maatwerk zo bijzonder. Je koopt niet zomaar een sieraad uit een vitrinekast, maar maakt samen iets dat echt jouw verhaal vertelt.

En dat verhaal draag je vervolgens elke dag met je mee.

Wordt vervolgd…

Inmiddels is de eerste stap gezet. Mijn kapotte ring krijgt geen ‘gewone’ reparatie. Mijn man en ik kiezen voor een compleet nieuw hoofdstuk: onze nieuwe ring.

Hoe het uiteindelijke ontwerp eruit gaat zien? Dat laten we over een paar maanden zien.

Volg Zero Waste Apeldoorn op Instagram om het eindresultaat niet te missen. Ben je nieuwsgierig naar het prachtige werk van Joyce? Neem dan ook eens een kijkje bij Atelier Joy op Instagram. Haar sieraden bewijzen dat de mooiste ontwerpen soms beginnen met iets dat al een leven achter zich heeft.

En hoppa… 54 platte blikjes!

Gastblog: Door Anja

En hoppa… 54 platte blikjes!

Platte blikjes: een verborgen vorm van zwerfafval

Al langere tijd erger ik me aan de platte blikjes. Ze zijn (een van de vele soorten) zwerfafval dat je op straat tegenkomt. Bovendien is er statiegeld voor betaald, dat niemand terug kan ontvangen bij inleveren. De blikjesautomaten zijn onverbiddelijk…

RaapWaardeloos: ook platte blikjes tellen mee

Gelukkig is Zero Waste Apeldoorn (in samenwerking met Statiegeld Nederland) gestart met Project RaapWaardeloos. De opgeraapte beschadigde, gedeukte of platte blikjes en PET-flesjes* worden verzameld in een speciale container. Zo krijgen we wat meer inzicht in de aantallen die eerder in het niets verdwenen.

blog Project RaapWaardeloos Zero Waste Apeldoorn

Ogen open tijdens iedere fietsrit

Inmiddels heb ik ruim twee maanden platte blikjes verzameld. Terwijl ik eerder soms afstapte voor een rondzwervend blikje dat nog ingeleverd kon worden, stap ik nu af voor elk plat blikje dat mijn rondspeurende ogen zien. Even afremmen en hup…in de fietstas ermee. Het registratieformulier telt wel 15 verschillende plekken waar je platte blikjes en PET-flesjes zou kunnen vinden, zoals bedrijventerrein, waterwegen en buurtwinkelgebieden. Maar mijn dagelijkse fietsritten gaan meestal langs doorgaande straten in Apeldoorn, dus de categorie ‘ontsluitingswegen’ heb ik steevast ingevuld.

De oogst: 54 blikjes

Van mijn 54 blikjes waren er 13 van RedBull en 12 van Slammer Energy. Niet verrassend eigenlijk. Verder 7x Lipton, 5x Coca Cola, 5x Fanta, 2x bier en 10x van diverse andere merken. Met de app Da’s zo gefietst! (ken je die al?) hou ik fietskilometers bij, en krijg ik sneller groen bij fietsverkeerslichten. Deze app vertelt me: bijna 600 kilometer en 188 keer SnellerGroen in een maand tijd. En dat allemaal in Apeldoorn.

blog Project RaapWaardeloos Zero Waste Apeldoorn

Op naar de volgende lading

Natuurlijk wordt er thuis geklaagd over die waardeloze blikjes. Maar ik verzamel ze in een vrolijke Micky Mouse-tas (ook gevonden uiteraard) in de schuur. En nu de inhoud van het volle tasje ingeleverd is bij de speciale container in Woudhuis**, begin ik vrolijk opnieuw. Ben benieuwd  wat onze verzamelde informatie oplevert. 

Anja Straathof


*Voor het project RaapWaardeloos kun je naast gedeukte, platte of beschadigde blikjes en PET-flesjes ook flesjes zonder etiket en blikjes met Duits statiegeld inzamelen.

blog Project RaapWaardeloos Zero Waste Apeldoorn

**In Apeldoorn doen een aantal ZAPpers mee aan het project RaapWaardeloos. De volledige ‘buit’ wordt verzameld in een speciale container (achter slot en grendel) bij Impact Plek, de thuisbasis van Stichting Zero Waste Apeldoorn.

blog Project RaapWaardeloos Zero Waste Apeldoorn

Ontvang je graag meer informatie over Project RaapWaardeloos? Stuur ons een mailtje: info@zerowasteapeldoorn.nl

Van mysterieuze dump naar creatieve schatkamer!

Blog: Door Tiphaine

Van mysterieuze dump naar creatieve schatkamer!

Een mysterieuze vondst tijdens de plogrun

Tijdens de Mei Plogrun gebeurde er iets bijzonders. Verstopt achter de Dekamarkt, aan de Kanaal Noord kant, spotten we een gele tas. Niets bijzonders, zou je denken… tot we dichterbij kwamen.
Wat bleek? Niet één tas, maar een hele verzameling aan spullen. Kapot, vies, oud — door elkaar gegooid.

“Het lijken wel restanten van een kleedjesmarkt…”
“Of rechtstreeks van oma’s zolder!”
“Maar wacht… sommige dingen zijn best modern?”
“En eh… ruikt dit nou een beetje verbrand?”

Kortom: het mysterie was compleet. Maar ja, de plogrun was nog maar net begonnen. Dus: melding maken via de ZoGemeld app en door. Met een belofte: hier komen we later terug!

Terug naar de plaats delict

Twee uur later stonden we weer bij de Deka. Dit keer zonder plogtassen, maar met tijd en een gezonde dosis nieuwsgierigheid.

De eerste indruk klopte: veel spullen waren echt niet meer te redden. Maar… tussen de “meuk” zaten toch interessante vondsten.

  • Jitske scoorde een paar Suske & Wiske glazen
  • Laura vond o.a. een keramische waterkan in de vorm van een melkpak (met erop geschilderd: een koe in de wei!) — perfect voor Het Kaaslokaal
  • En ik? Ik verzamelde vooral de gekste en meest kansrijke items… met één doel: de workshop Van Prul naar Parel, op dinsdag 2 juni, tijdens de Zero Waste Zomer Week!

Want eerlijk is eerlijk: dit soort vondsten zijn goud waard voor creatief hergebruik. En hoe fijn om ze te kunnen redden en het een tweede leven te geven!

Van prul naar parel (letterlijk)

Tijdens de Van Prul naar Parel workshop in het CODA Experience Lab gaan we namelijk precies dát doen: van oude, afgedankte spullen weer iets moois maken.
Normaal “redden” we spullen (met toestemming) uit de containers van Foenix. Maar deze dump? Die deed daar nauwelijks voor onder. Sterker nog: het is meteen een mooie basisvoorraad voor de workshop.

Een sopje doet wonderen

De dag na de plogrun ging ik aan de slag met schoonmaken. Geen pretje — de geur en viezigheid zaten er goed in. Maar wát een verschil kan een sopje maken!

Sommige items veranderden zonder enige upcycling al van “meh” naar “WOW!”.
Zoals een schattig zilveren mini-melkkannetje dat ineens stond te shinen ✨
En die gave vaas met een tinnen bloem erop. Die kan gewoon zo weer de kast in!
Ahh, en hoe leuk, twee vintage mokken… Google Lens herkende zonder enige moeite: Koffiekopjes van het Klokkenservies Nutroma, Mitterteich Porselein uit de jaren ’70!

Creatieve ideeën in overvloed

En dan waren daar nog… de blauwe borden.

Misschien niet meer geschikt om van te eten (laten we eerlijk zijn 😅), maar wél perfect voor creatieve projecten:

  • Als wanddecoratie met een haakje erachter?
  • Of met de kaarshouder als basis voor een unieke presenteerbord met een twist!

Ik krijg er spontaan nog meer creatieve prikkels van!

Zin om zelf aan de slag te gaan?

Wat begon als een mysterieuze dump, eindigde in een creatieve schatkamer.
Ik heb nu al zin in de workshop over een paar weken — en stiekem al honderd ideeën in mijn hoofd.

En jij? Wat zou jij maken van deze “prullen”?

👉 Meld je aan voor de workshop:
https://zerowasteapeldoorn.nl/agenda/workshop-van-prul-naar-parel-juni-2026/

Tweedehands schoenen? Echt niet vies.

Blog: Door Ingrid

Tweedehands schoenen? Echt niet vies.

“Eww, tweedehands schoenen? Dat is toch vies?” Dat hoor ik dus best vaak. En eerlijk is eerlijk: ik snap die reactie wel. Het idee dat iemand anders er al op heeft gelopen, voelt niet meteen aantrekkelijk. Toch klopt dat beeld niet helemaal. Sterker nog: de meeste tweedehands schoenen die ik tegenkom zijn nauwelijks gedragen. Soms zelfs helemaal niet. En ja, ik koop ze dus gewoon.

Er is al meer dan genoeg kleding in de wereld

Ik koop inmiddels al zo’n zes jaar vrijwel geen nieuwe kleding meer. Op sokken en ondergoed na komt alles tweedehands. Dat is geen toeval, maar een bewuste keuze. Er wordt wereldwijd zóveel kleding geproduceerd, dat we nog jaren tweedehands kunnen dragen zonder dat er iets nieuws bij hoeft te komen. Je hebt het misschien wel eens gezien: enorme bergen afgedankte kleding in woestijngebieden, zoals in de Atacama-woestijn in Chili. Kleding die nooit verkocht is, of na korte tijd wordt weggegooid. Tonnen tegelijk. Het is een bizar en confronterend beeld. En dan te bedenken dat de tweedehandswinkels hier gewoon vol hangen. Voor mij is het simpel: er is al genoeg. Daar wil ik niet nog meer aan bijdragen.

Mijn stijl, niet die van het seizoen

Wat ook meespeelt: ik heb eigenlijk niets met trends. Geen “kleur van het seizoen”, geen verplichte prints of modellen die ineens overal opduiken. Ik kies liever wat bij mij past. Mijn eigen stijl, die niet elk half jaar verandert. Tweedehands past daar perfect bij. Je vindt unieke stukken, dingen die niet iedereen draagt, en kleding met karakter. Daarnaast ruil ik kleding met anderen, repareer ik wat kapot gaat, ik ben groot fan van het Japanse sashiko, en ik upcycle wat ik al heb. Het voelt creatiever, persoonlijker en eerlijker dan steeds iets nieuws kopen.

Tweedehands schoenen kopen in de kringloop

Ik struin regelmatig tweedehandswinkels af. Niet omdat ik per se iets nodig heb, maar omdat het een beetje een schattenjacht is. En daar zit meteen de truc: in de kringloop moet je niet zoeken, maar vinden. Je loopt er binnen zonder verwachting, en soms heb je gewoon geluk. Dan staat daar ineens precies jouw maat, nauwelijks gedragen, en ook nog eens een model dat je echt leuk vindt.

Zo vond ik ooit een paar Wolkies voor vijf euro. Nieuw. Echt nieuw. Geen krasje, geen vouw, niets. Ze zaten perfect en ik loop er nog steeds op. Dat soort momenten maken het de moeite waard. Maar je moet wel geduld hebben en vooral je ogen openhouden.

Wat ik ook merk, is dat je eigenlijk voor elke situatie wel iets kunt vinden. Zo vond ik ‘nette’ schoenen voor mijn werk, slippers voor op vakantie en zelfs goede wandelschoenen. Maar sneakers blijven mijn favoriet, daar heb ik er inmiddels behoorlijk wat van, in allerlei kleuren.

blog Tweedehands Schoenen Ingrid Zero Waste Apeldoorn

Tweedehands sneakers via Vinted

Wil je iets gerichter zoeken, dan is Vinted ideaal, vooral voor sneakers. De nieuwe kantoorschoen 😉 Wat voor mij echt een verschil maakt, is dat ik altijd kijk of de zool goed gefotografeerd is. Daaraan kun je namelijk heel snel zien hoeveel er op de schoenen gelopen is. Slijtage, verkleuring of vuil verraden eigenlijk meteen hoe intensief ze gedragen zijn. Ik merk dat ik schoenen zonder duidelijke foto van de onderkant vaak oversla. Niet eens per se omdat ze slecht zijn, maar gewoon omdat ik het niet goed kan inschatten. En eerlijk: echt vieze schoenen laat ik sowieso links liggen. Dat voelt voor mij gewoon minder aantrekkelijk. Doordat ik inmiddels weet welke merken mij goed passen en welke maat ik nodig heb, kan ik vrij gericht zoeken. In combinatie met goede foto’s maakt dat de kans op een geslaagde aankoop een stuk groter.

Soms komt het gewoon naar je toe

En soms hoef ik helemaal niet te zoeken. Iedereen kent wel iemand die schoenen koopt die toch niet goed zitten. In mijn geval eindigen die regelmatig bij mij. Met mijn kleine voeten pas ik verrassend vaak in de miskopen van anderen. Dat is natuurlijk helemaal mooi meegenomen.

Waarom zoveel tweedehands schoenen bijna nieuw zijn

De reden dat er zoveel “bijna nieuwe” schoenen rondzwerven, is eigenlijk heel simpel. Mensen kopen schoenen die er geweldig uitzien, maar thuis toch niet lekker zitten. Of de maat blijkt net verkeerd, of ze doen pijn na een middag lopen. In plaats van dat ze teruggaan naar de winkel, verdwijnen ze in de kast. En vroeg of laat worden ze opgeruimd en gedoneerd. Zo belanden ze in de kringloop of online, wachtend op iemand die er wél blij van wordt.

Zijn tweedehands schoenen hygiënisch?

Blijft die vraag hangen: is het niet vies? Eigenlijk niet. Niet als je een beetje oplet. Je ziet het meteen als schoenen veel gedragen zijn, die laat je gewoon staan. Maar het grootste deel van wat ik tegenkom, is zo weinig gebruikt dat het nauwelijks verschilt van nieuw. En als je het echt zeker wilt weten, kun je ze altijd even schoonmaken. Dat is zo gedaan.

Waarom tweedehands schoenen kopen gewoon logisch is

Er zijn al zoveel schoenen en kleding in omloop dat we er nog jaren mee vooruit kunnen. Door tweedehands te kopen:

  • geef ik spullen een tweede leven
  • bespaar ik geld
  • verminder ik verspilling
  • en het voelt gewoon goed

Zonder iets in te leveren op stijl of kwaliteit.

Zelf tweedehands schoenen opfrissen en persoonlijk maken

Twijfel je nog een beetje over tweedehands schoenen? Dan kun je ze zelf heel makkelijk opfrissen. Nieuwe inlegzolen maken het grootste verschil: het voelt meteen fris. En je kunt de binnenkant reinigen met een licht vochtige doek en een beetje milde zeep. Voor hardnekkiger vuil werkt een zachte borstel, zoals een oude tandenborstel, goed. Maak ze niet te nat, want schoenen houden niet van te veel water. Laat ze daarna goed drogen, liefst op een luchtige plek. Eventueel kun je er wat krantenpapier in stoppen om vocht op te nemen en de vorm te behouden.

Tegen geurtjes helpt het om een beetje baking soda in de schoen te strooien en dat een nachtje laten zitten, het neutraliseert geur. Daarna even uitkloppen en klaar.

Ook andere veters doen meer dan je denkt. En als je toch bezig bent, kun je er meteen iets eigens van maken. Denk aan een ander kleurtje met textielverf, kleine borduursels (zoals sashiko), of subtiele details met textielstift. Zelfs iets simpels als contrasterende veters of een patch kan een paar schoenen ineens een heel andere uitstraling geven.

Het leuke is: je hoeft geen perfecte schoenen te vinden. Zolang de basis goed is, kun je ze zelf naar je hand zetten. Juist dat maakt tweedehands kopen zo leuk, je koopt niet alleen iets, je maakt er ook iets van.

Conclusie: je moet alleen anders kijken

Tweedehands schoenen zijn niet vies. Je moet alleen weten waar je op moet letten. En als je dat eenmaal doorhebt, merk je al snel dat het eigenlijk heel logisch is. Gebruik je zintuigen een beetje, niet door eraan te ruiken, maar vooral door goed te kijken. Slijtage, vouwen en de staat van de zool vertellen je eigenlijk alles wat je moet weten. Ik ben zelf trouwens helemaal geen shopper, integendeel. Ik koop schoenen alleen als ik ze nodig heb en dan ga ik gericht op zoek. En het lukt me eigenlijk bijna altijd om iets preloved te vinden. 💚

blog Tweedehands Schoenen Ingrid Zero Waste Apeldoorn

Plandelen 2.0 – De bolderkar

Blog: Door Michel

Plandelen 2.0: voor het eerst op pad met een bolderwagen

Van gesjouw naar slim plandelen

Er komt een moment dat je denkt: dit kan slimmer.
Bij mij was dat ergens tijdens een lange plandeling (oftewel zwerfafval ruimen tijdens een wandeling), met volle afvalzakken in mijn handen en polsen die er duidelijk minder zin in hadden. En dan nog iets: die zakken wil ik niet zomaar ergens langs de route achterlaten. Liever lever ik alles netjes in bij een bestaande afvalbak van de gemeente — maar ja, dat betekent dus alles meesjouwen.

De plandelwagen: mobiel en gescheiden

Tijd voor een plandelwagen: minder belasting op mijn armen, meer meenemen én meteen afval scheiden. Praktischer, overzichtelijker en ideaal voor langere afstanden. In de bolderkar een mobiele sorteerset van vijf bakken:
🏆 Bijzondere vondsten
♻️ Statiegeld
🧴 PMD
📄 Papier
🗑️ Restafval

De eerste test: 9 kilometer door Osseveld-Woudhuis

Na het inrichten en gereedmaken van de bolderwagen was het tijd voor het echte werk: een eerste stevige testwandeling. Met goede moed en een nieuwsgierige blik ging ik op pad voor 9 kilometer door Osseveld-Woudhuis — inclusief heuveltjes en hier en daar van die “interessante” ondergronden die je wandeling nét wat avontuurlijker maken. De bolderkar rolde verrassend soepel mee en onderweg kon ik direct aan de slag met mijn nieuwe sorteersysteem. Na deze plandeltocht maakte ik de balans op, en dit was de score:
🗑️ ± 1,5 zak restafval
📄 1 volle bak papier
🧴 1 volle bak PMD
♻️ 13 statiegelditems
🏆 Een paar bijzondere vondsten

Minder belasting, meer plezier

Dankzij de bakken kon ik het gewicht veel beter verdelen. Geen pijnlijke polsen, geen gesjouw alsof ik auditie deed voor een survivalprogramma — gewoon relaxed lopen, zelfs met zwaardere spullen. Maar bovenal zijn de diverse apart gehouden stromen in de speciale afvalbakken terechtgekomen en niet in die hele grote restafvalzak; mijn innerlijke afvalscheider was blij. Dit voelt minder als opruimen en meer als een goede buitenactiviteit met een missie.

Verbeterpuntje voor versie 2.1

Zoals bij elke goede test vond ik natuurlijk nóg een verbeterpunt: Een simpel touwtje tussen trekstang en kar, zodat ‘ie netjes rechtop blijft staan als ik stop.

blog bolderkar Zero Waste Apeldoorn

Mysterie & Mycelium

Blog: Door Eefje

Eefje, heb jij dit misschien besteld?

Ik zat nietsvermoedend aan mijn bureau toen deze vraag mij werd gesteld door een collega. Ze wees naar de twee dozen op het bureau bij de afdeling Marketing vol met tassen met de opdruk ‘I am a beautiful bag of compost’. Op mijn werk bij Accres weten ze mij al goed te vinden als er iets raakt aan duurzaamheid 😉
Maar ze waren niet door mij besteld. En dus blijkbaar ook niet door de afdeling Marketing waaraan de dozen wel geadresseerd waren. Een mysterie…

Bepaalde waarde(n)

Een telefoontje naar de leverancier van de tassen gaf al iets meer duidelijkheid: deze levering was per ongeluk naar het verkeerde adres gestuurd. De logische vraag van mijn collega was vervolgens of ze het kon terugsturen. Op die manier kon de leverancier de bestelling alsnog naar het juiste adres sturen. Iedereen blij dan, toch? Het antwoord was zowel treurig als tekenend: “Gooi maar weg, het is voor ons te duur om het te vervoeren. Bovendien heeft de klant al een nieuwe levering ontvangen.”
In één zin werd duidelijk welke waarde de tassen hadden voor de leverancier, en misschien ook welke waarden het bedrijf zelf heeft?
En helaas hadden de tassen voor ons bedrijf ook niet echt een meerwaarde om te houden.

Van compost naar schimmel

We keken nog eens goed naar de katoenen tassen, met Oeko-Tex keurmerk. Er stond met grote letters ‘www.loop-biotech.com‘ op. Een volgende aanwijzing!
Als de leverancier ze niet door wilde sturen, konden we dat misschien zelf doen.
Mijn inschatting was namelijk dat die organisatie een bewuste keuze had gemaakt om Oeko-Tex gecertificeerde tassen te bestellen en er met een reden de tekst over compost op had gezet. Die zou het vast net als wij zonde vinden als de tassen niet voor hun doel gebruikt werden.
Tot mijn verrassing belandde ik op een website over uitvaartproducten gemaakt van mycelium (de wortels van paddenstoelen). Lonneke en Bob en hun team willen de wereld – net als wij bij Zero Waste Apeldoorn – gezond achterlaten. Vrij letterlijk zelfs: door o.a. een uitvaartkist te maken die de aarde voedt, in plaats van schaadt. Wat een prachtige missie, waar mijn groene Zero Waste hart een blij sprongetje van maakte! Ik hoop nog lang bij leven positieve impact te maken, maar weet nu alvast hoe ik dat ook aan het einde van mijn leven kan doen.
Ik mailde ze en ze waren inderdaad erg blij de verloren gewaande tassen over te nemen.

Eind goed, al goed?

Voordat ik de tassen op de post deed, was ik nog even benieuwd naar die bewering op de tas dat het van compost is gemaakt. Ik zag op het label dat het gemaakt was in China en er stond dus dat Oeko-Tex logo op. Er stond ook een QR-code bij die verwees naar de site van Oeko-Tex. Daar zag ik dat de tas wel vrij is van allerlei schadelijke stoffen en in klasse 1 zit; de strengste klasse voor wat betreft veiligheid. Maar gemaakt van compost? Dát maakte ik er niet uit op.
Is het dan niet waar? Dat zegt het label eigenlijk ook niet direct.
En als de tas dan niet van compost is gemaakt, is het dan misleiding?

Aardse wijsheid

Opnieuw een berichtje naar Loop Biotech bracht het antwoord:
“We hebben inderdaad voor deze tas gekozen, omdat het de duurzaamste tas is die we konden vinden. De tekst op de tas verwijst niet naar het materiaal van de tas, maar naar ons product en onze missie. Met de Loop Living Cocoon (uitvaartkist van paddenstoelen) willen we verandering teweegbrengen in de uitvaartwereld. Traditionele uitvaartkisten zijn erg belastend voor de natuur en het milieu, en dat kan anders. Als we de natuur als voorbeeld nemen, zien we dat bijv. alle andere dieren na hun dood terugkeren naar de natuur en weer opgenomen worden in de cyclus van het leven. In essentie is het bos hun begraafplaats – zou dat ook niet voor ons zo moeten zijn?
Wij beschouwen onszelf na onze dood eigenlijk als afval. Terwijl: hoe mooi zou het zijn als we na onze dood terugkeren naar de natuur en wij en ons omhulsel (de paddenstoelen uitvaartkist) een voedingsbron voor nieuw leven kan vormen? Op deze manier zijn wij geen afval, maar compost! Vandaar de tekst op de tas met: I am a beautiful bag of compost.”

Aha! Wij zijn dus zélf die beautiful bag of compost. ‘Stof zijt gij, en tot stof zult gij wederkeren’ is een Bijbelse uitspraak die ik in mijn jeugd in deze tijd van het jaar vaak hoorde. En Loop Biotech brengt dat – letterlijk – heel aards in de praktijk. En die tas van 100% ongebleekt katoen kan gewoon mee naar het hiernamaals.

Amen!


Foto’s: Loop Biotech

Opslagruimtes: redder in nood of eindstation voor vergeten spullen?

Gastblog door Ina – Heppie Opgeruimd

Opslagruimtes: redder in nood of eindstation voor vergeten spullen?

Ze schieten als paddenstoelen uit de grond: opslagruimtes. Je ziet ze overal. Reclames die beloven dat je huis weer lucht krijgt als je “even” wat spullen elders stalt. En eerlijk is eerlijk: dat klinkt aantrekkelijk. Zeker als je zolder uitpuilt, de schuurdeur niet meer goed sluit en je in huis steeds over dat ene kampeerbed stapt dat je maar één keer per jaar gebruikt.

De gedachte is snel geboren: misschien moet ik gewoon een opslagruimte huren.
Opgelucht breng je dozen weg, de zolder is leeg… en voor je het weet staat er weer iets nieuws. Want ja, er is ruimte.

Dus wat is een opslagruimte eigenlijk?
Een redder in nood?
Of een eindstation voor spullen die we langzaam vergeten?

Hoe zijn we aan al die spullen gekomen?

Als je om je heen kijkt, is het eigenlijk niet zo gek. Tijdens corona zijn we massaal online gaan shoppen. Gemakkelijk, snel, en met één klik ligt er weer iets op de mat. En laten we eerlijk zijn: die buitenlandse webshops waar je voor een paar tientjes een hele winkelwagen vult, geven even een heerlijk gevoel. Totdat je het uitpakt en denkt: hmm… dit was het toch net niet.

​Tel daarbij op dat huizen steeds kleiner worden. Minder woonoppervlak, kleinere tuinen, kleinere schuren. Zolders die inmiddels slaapkamers zijn. En ondertussen hebben we wél zomer- én winterkleding, kerstspullen, kampeersets, ski’s, hobby’s van vroeger en meubels waar we “misschien ooit” nog iets mee doen.

We kopen sneller iets nieuws als we op het oude zijn uitgekeken. Trends veranderen, smaken ook. En voor we het weten, beheren we vooral spullen… in plaats van dat ze ons dienen.

Waarom kiezen mensen voor een opslagruimte?

Er zijn absoluut goede redenen om tijdelijk extra ruimte te huren. Bijvoorbeeld:

  • Verhuizen – je huis is verkocht, de nieuwe woning nog niet klaar
  • Verbouwen – stof, gips en chaos; je bank staat liever veilig
  • Seizoensspullen – ski’s, kerstbomen en kampeeruitrusting zijn fantastisch… maar niet het hele jaar
  • Klein wonen – fijn voor de hypotheek, minder fijn voor de winterbanden
  • Zakelijk gebruik – archieven, voorraad, materialen

In deze situaties kan een opslagruimte echt rust geven. Even ademruimte. Overzicht.

De voordelen (die zijn er zeker)

Je struikelt niet meer over spullen die je zelden gebruikt.
Alles staat droog, veilig en uit het zicht.
En tijdelijk huren kan nét het verschil maken tussen stress en overzicht.

Maar… (je voelt ’m al aankomen)

De valkuil

Een opslagruimte heeft één groot risico:
dat het een vergeet-mij-niet-hok wordt.

Want hoe vaak ga je écht langs om die dozen door te nemen? Hoe vaak mis je dat bijzettafeltje, dat servies van je oma of die stapel knutselwerkjes die je allemaal hebt bewaard toen je kinderen klein waren?*

Voor je het weet betaal je al jaren huur voor spullen die je eigenlijk niet mist. En dat is zonde. Van je geld, maar ook van je aandacht.

Even persoonlijk

Ik spreek uit ervaring.
Zelf had ik vier jaar lang een opslagruimte. Ik woonde tijdelijk in een huis van mijn werkgever en wist niet hoe mijn volgende woning eruit zou zien. Wel dat het voor drie jaar was. Is uiteindelijk vier jaar geworden omdat ik tijdelijk in een studio heb gewoond.
Alles opnieuw kopen zou me veel meer kosten dan de opslag. Dus dit was een bewuste, tijdelijke keuze.

En het werkte.
Het gaf rust, overzicht en later de ruimte om opnieuw te kiezen: wat wil ik écht meenemen?

Tijd om eerlijk te kijken

Sta eens stil bij wat er nu bij jou ligt opgeslagen.
Op zolder misschien een salontafel die er al vijf jaar staat. Wees eerlijk: ga je die nog in je woonkamer zetten?
Of dozen met tekeningen en knutselwerkjes van je kinderen.
Of het servies van je oma, dat je bewaart uit schuldgevoel.

Een confronterende, maar waardevolle vraag is:
als je er morgen niet meer zou zijn, wie gaat er dan door je spullen? En wat wil je liever niet dat ze tegenkomen?

Die vraag was voor mij een keerpunt. Het zette me aan het denken en liet me kritisch door mijn kasten gaan. Wat heeft voor mijn kinderen echt waarde en wat vooral voor mij?

Opslag of opruimen?

Het geld dat je maandelijks uitgeeft aan een externe zolder of schuur, kun je ook sparen. Voor een etentje. Een weekend weg. Of gewoon rust in je hoofd.

Ga daarom, vóórdat je een opslagruimte huurt, eerst eens door je spullen. Echt. Elk hoekje. Je zult verbaasd zijn hoeveel er weg kan zonder dat je iets mist.

Een boek dat dit onderwerp prachtig en luchtig raakt, is De edele Zweedse kunst van het opruimen van Margareta Magnusson. Geen zware kost, wel eyeopeners.

Tot slot

Het staat iedereen vrij om een opslagruimte te huren. Soms is het een slimme, tijdelijke oplossing.
Maar kijk er van alle kanten naar. Gebruik het bewust. En maak het geen parkeerplaats voor spullen die je eigenlijk al losgelaten hebt.

Want jouw huis verdient ruimte om in te leven.
Niet alleen om in op te slaan.

Ina – Heppie Opgeruimd

*Ook zonder het gebruik van een externe opslagruimte is het slim om deze vragen voor jezelf te beantwoorden.

Kerstpakket pret

Door Eefje

Het is een paar dagen voor Kerst. Als je in loondienst bent, is de kans groot dat je de kerstborrel van je werk al hebt gehad. Vaak gepaard met het in ontvangst nemen van je welverdiende kerstpakket van je werkgever.

Wel verdiend. Niet altijd precies wat je zelf zou kiezen…🫤
Maar dat kan anders! Voor echte Kerstpakket pret!

Járen geleden zat ik in de activiteitencommissie van mijn werk. En Kerst was zo ongeveer de kers op de taart van alles wat we in een jaar organiseerden om collega’s samen te laten komen voor ontspanning en plezier, buiten het normale werk om. Maar oh oh oh, wat was het ook stressvol om voor ruim 200 mensen te bedenken welk kerstpakket er gekozen moest worden uit de honderden opties die relatiegeschenk-bedrijven ons aanboden! Ik kan me nog een jaar heugen waarin we kozen voor iets anders dan een doos vol etenswaren en het zoveelste tapas-schoteltje. Dus werd het een sporttas, een MP3-speler, een fleecedeken en een op maat gemaakt spel. Blijkbaar van dubieuze kwaliteit. Ik kan me namelijk ook nog levendig herinneren dat die MP3-speler bij heel veel collega’s binnen een week doorbrandde, of een virus had. En dat de tas na een paar keer gebruik al scheurtjes in de stof kreeg en pulverde. En het spel lag binnen de kortste keren in de plaatselijke kringloopwinkel, of werd aangeboden op Marktplaats. Zelf heb ik alleen die fleecedeken nog. Oeps!

Ik geloof dat het het laatste jaar was dat we een dergelijke ‘one-size-fits-all’ doos als kerstpakket gaven. Want dat bleek zelden voor ‘all’ te ‘fitten’. We kregen altijd commentaar op de inhoud, en terecht. Omdat het toch gek is dat je een beloning krijgt waar je niet blij van wordt of op zit te wachten.

Logische keuze

Wij vieren onze kerstborrels altijd op één van onze eigen locaties, met ruimte voor entertainment, eten en drinken en het uitgeven van de kerstpakketten. En ik weet niet meer wie de credits verdient, maar iemand had bedacht dat in die ruimte ook gewoon een paar lokale ondernemers met hun waar konden staan. En dat het geld dat normaal door de werkgever werd overgemaakt naar de kerstpakkettenleverancier, ook rechtstreeks naar de medewerker kon, die met waardebonnetjes een eigen kerstpakket bij elkaar kon shoppen tijdens de borrel. Wát een gouden idee! En wat een logische keuze. Want iedereen gaat met gewenste spullen naar huis. Dat voorkomt teleurstellingen én afval. Win-win!

Impactvolle keuze

Het enthousiasme voor deze vorm is nog altijd even groot bij alle collega’s. En het mooie is dat we inmiddels elk jaar een hele leuke mix van lokale ondernemers uitnodigen, zodat er voor ieder wat wils te kiezen is. Steeds vaker ook impact ondernemers. Daarnaast wordt elk jaar een ander goed doel gekozen, zodat collega’s daar (restant) waardebonnen aan kunnen doneren.
Dit jaar was er wel een heel bijzondere kraam bij, met items met driedubbele impact. In aanloop naar de kerstmarkt hebben we oude reclame spandoeken en banners naar Stichting Da Capo gebracht. Daar hebben migrantenvrouwen in het naaiatelier er prachtige (toilet)tassen van gemaakt. Wij bespaarden afval. Da Capo kon er vrouwen nieuwe vaardigheden mee aanleren (naast Nederlands leren tijdens het proces). En medewerkers die dat leuk vinden, hebben een unieke én herkenbare herbruikbare tas, met soms wel een héél persoonlijk* tintje😉

Tip deze keuze!

Het verbaast me vaak als ik andere mensen hoor vertellen dat ze nog steeds van hun werkgever een standaard kerstpakket ontvangen, of een cadeau kaart van een landelijke webwinkel. Want het is – weet ik – helemaal niet zo moeilijk om een kerstmarkt te organiseren. En tegenwoordig zijn er ook evenementlocaties die deze vorm van borrelen + kerstpakket shoppen aanbieden. Geschikt voor bedrijven die geen ruimte of tijd hebben om het zelf te regelen. Bij Zero Waste Apeldoorn zijn we enthousiast over deze vorm van het kerstpakket. We denken graag met bedrijven en ondernemers mee om te zorgen dat werknemers bij lokale impactondernemers iets kunnen kiezen waar ze echt blij van worden.

*Ik bleek zelf op één van de tassen te staan, samen met mijn kinderen. Hoe leuk is dat?! Persoonlijker én waardevoller wordt het niet. Dat ik met mijn aankoop Stichting Da Capo ondersteun in hun missie om positieve impact te maken, geeft mij een extra kerstgevoel.

KleertjesCafé Apeldoorn

Door Yvonne

KleertjesCafé Apeldoorn

In oktober vond alweer de laatste kledingruil van het jaar plaats, nog mooi voor de drukke sint en kerstperiode vonden kilo’s kinderkleding, foute kersttruien en alvast wat koningsdagkleding weer een nieuwe eigenaar via KleertjesCafé.

Ontstaan KleertjesCafé

Ouders weten er alles van, kinderen groeien snel uit hun kleding. Voor een groeiende groep ouders voelt het wat dubbel om veel nieuwe kleding aan te schaffen die maar een korte periode wordt gebruikt. De hoeveelheid grondstoffen die er voor nodig is om kleding te maken, de arbeidsomstandigheden waarin kleding wordt gemaakt en de reis over de wereld die het aflegt voordat het bij je thuis is. Door de snelle groei van kinderen blijft er vaak kleding in zeer goede staat over, zonde om weg te doen. Gelukkig vindt kleding via verschillende routes een nieuwe eigenaar.

Kleding gaat over naar kleinere kinderen in het gezin, naar buren, familie of via een weggeefhoek of ruiltas. Er bleek behoefte aan een punt waar alle kinderkledingmaten beschikbaar zijn, voldoende voorraad is om uit te kiezen en de kwaliteit hoog ligt. Zo ontstond KleertjesCafé, een plek waar kinderkleding van maat 44 tot en met 176 op voorraad beschikbaar is om te ruilen. De ervaring leert dat ruilers hier voornamelijk komen vanwege de grote voorraad, kwaliteit, gezelligheid en duurzaamheid. Dat het ruilen gratis is, is een mooie bijkomstigheid. Door de samenwerking met Zero Waste Apeldoorn is de lokale focus sterk, bereiken we via de website eenvoudiger precies de goede doelgroep en zijn de lijntjes kort. Via de samenwerking met Zero Waste Apeldoorn zijn er nu ook wasbare luiers en wasbare menstruatieproducten ter inspiratie beschikbaar.

Hoe werkt het?

De ruilmomenten vinden plaats aan huis, in onze garage is voldoende plek voor een enorme voorraad kinderkleding. Iedere maat heeft een eigen bak voor jongens en eentje voor meiden. Ruilers melden zich vooraf aan via de website. Thuis sorteren ze de kleding al op maat en kwaliteit. Alleen kleding in zeer goede staat kan worden ingeleverd. Kleding die bijvoorbeeld pillig, gedateerd of verwassen is, vlekjes, gaatjes of defecte ritsen/knopen/bedrukking heeft blijft thuis. Samen met een vrijwilliger checken we de kleding op locatie nog een keer, soms gaat een deel ook weer mee terug naar huis omdat de voorraad simpelweg te groot is geworden. Met z’n allen houden we de kwaliteit hoog en kan iedereen weer naar huis met nieuwe pareltjes.
Door de beschikbare voorraad ben je als ruiler niet afhankelijk van wat andere ruilers inbrengen, maar is er altijd kleding beschikbaar in de gewenste maat.
De ruilmomenten zijn een gezellige boel. Bijkletsen, uitwisselen van tips en tricks op het gebied van bijvoorbeeld kinderen, duurzaamheid of vakantie. De naam KleertjesCafé dekt de lading wel.

Aankomende ruilmomenten

Het passen, meten en prioriteren in de agenda komt je vast bekend voor. Met een fulltime baan, jong gezin en overig vrijwilligerswerk is dat hier niet anders. De kerstperiode zal een periode worden om te reflecteren en vooruit te blikken. Daaruit zal ook een eerste ruilmoment voor 2026 volgen. Zou je ook eens willen komen ruilen? Houd dan de website en Facebook in de gaten voor een nieuw ruilmoment of stuur bij vragen een berichtje naar kleertjescafe@zerowasteapeldoorn.nl. Ik kijk er naar uit je te ontmoeten in het nieuwe jaar!

Liefs,
Yvonne

Blog Yvonne KleertjesCafé Apeldoorn